غزل ۲۶۲

حالِ خونین دلان که گوید باز؟وز فلک خونِ خُم که جوید باز؟

شرمش از چشمِ مِی پرستان بادنرگسِ مست اگر بروید باز

جز فَلاطونِ خُم نشینِ شرابسِرِّ حکمت به ما که گوید باز؟

هر که چون لاله کاسه گَردان شدزین جفا رُخ به خون بشوید باز

نَگُشایَد دلم چو غنچه اگرساغری از لبش نبوید باز

بس که در پرده چنگ گفت سخنبِبُرَش موی تا نَمویَد باز

گِردِ بیتُ الحَرامِ خُم حافظگر نمیرد به سَر بپوید باز

حافظ‌نامهHafezNameh.net

حالِ خونین دلان که گوید باز؟

شرمش از چشمِ مِی پرستان باد

جز فَلاطونِ خُم نشینِ شراب

هر که چون لاله کاسه گَردان شد

نَگُشایَد دلم چو غنچه اگر

بس که در پرده چنگ گفت سخن

گِردِ بیتُ الحَرامِ خُم حافظ

وز فلک خونِ خُم که جوید باز؟

نرگسِ مست اگر بروید باز

سِرِّ حکمت به ما که گوید باز؟

زین جفا رُخ به خون بشوید باز

ساغری از لبش نبوید باز

بِبُرَش موی تا نَمویَد باز

گر نمیرد به سَر بپوید باز

حالِ خونین دلان که گوید باز؟
وز فلک خونِ خُم که جوید باز؟

شرمش از چشمِ مِی پرستان باد
نرگسِ مست اگر بروید باز

جز فَلاطونِ خُم نشینِ شراب
سِرِّ حکمت به ما که گوید باز؟

هر که چون لاله کاسه گَردان شد
زین جفا رُخ به خون بشوید باز

نَگُشایَد دلم چو غنچه اگر
ساغری از لبش نبوید باز

بس که در پرده چنگ گفت سخن
بِبُرَش موی تا نَمویَد باز

گِردِ بیتُ الحَرامِ خُم حافظ
گر نمیرد به سَر بپوید باز

شرح غزل

مطلع غزل: حالِ خونین دلان که گوید باز؟ وز فلک خونِ خُم که جوید باز؟