ای سروِ نازِ حُسن که خوش می‌روی به ناز

فرخنده باد طلعتِ خوبت که در ازل

آن را که بویِ عَنبر زلفِ تو آرزوست

پروانه را ز شمع بُوَد سوزِ دل، ولی

صوفی که بی تو توبه ز مِی کرده بود، دوش

از طعنهٔ رقیب نگردد عیارِ من

دل کز طوافِ کعبهٔ کویت وقوف یافت

هر دَم به خونِ دیده چه حاجت وضو؟ چو نیست

چون باده باز بر سرِ خُم رفت کف‌زنان

عُشّاق را به نازِ تو هر لحظه صد نیاز

بُبْریده‌اند بر قدِ سَرْوَت قبایِ ناز

چون عود گو بر آتشِ سودا بسوز و ساز

بی شمعِ عارضِ تو دلم را بُوَد گداز

بِشْکَست عهد، چون درِ میخانه دید باز

چون زر اگر برَند مرا درِ دهانِ گاز

از شوقِ آن حریم ندارد سرِ حجاز

بی طاقِ ابروی تو، نمازِ مرا جواز

حافظ که دوش از لبِ ساقی شنید راز

ای سروِ نازِ حُسن که خوش می‌روی به ناز
عُشّاق را به نازِ تو هر لحظه صد نیاز

فرخنده باد طلعتِ خوبت که در ازل
بُبْریده‌اند بر قدِ سَرْوَت قبایِ ناز

آن را که بویِ عَنبر زلفِ تو آرزوست
چون عود گو بر آتشِ سودا بسوز و ساز

پروانه را ز شمع بُوَد سوزِ دل، ولی
بی شمعِ عارضِ تو دلم را بُوَد گداز

صوفی که بی تو توبه ز مِی کرده بود، دوش
بِشْکَست عهد، چون درِ میخانه دید باز

از طعنهٔ رقیب نگردد عیارِ من
چون زر اگر برَند مرا درِ دهانِ گاز

دل کز طوافِ کعبهٔ کویت وقوف یافت
از شوقِ آن حریم ندارد سرِ حجاز

هر دَم به خونِ دیده چه حاجت وضو؟ چو نیست
بی طاقِ ابروی تو، نمازِ مرا جواز

چون باده باز بر سرِ خُم رفت کف‌زنان
حافظ که دوش از لبِ ساقی شنید راز

وزن غزل

شرح غزل