روی بِنْما و مرا گو که ز جان دل برگیر

در لبِ تشنهٔ ما بین و مدار آب دریغ

تَرکِ درویش مگیر ار نَبُوَد سیم و زَرَش

چنگ بِنْواز و بساز ار نَبُوَد عود چه باک؟

در سَماع آی و ز سر خرقه برانداز و برقص

صوف بَرکَش ز سر و بادهٔ صافی دَرکَش

دوست گو یار شو و هر دو جهان دشمن باش

میل رفتن مَکُن ای دوست دَمی با ما باش

رفته گیر از بَرَم و زآتش و آبِ دل و چشم

حافظ آراسته کن بزم و بگو واعظ را

پیشِ شمع آتشِ پروانه به جان گو درگیر

بر سَرِ کُشتهٔ خویش آی و ز خاکَش برگیر

در غَمَت سیمْ شُمار اشک و رُخَش را زر گیر

آتشم عشق و دلم عود و تَنَم مِجمَر گیر

ور نه با گوشه رو و خرقهٔ ما در سر گیر

سیم در باز و به زر سیمبَری در بر گیر

بخت گو پشت مَکُن، رویِ زمین لشکر گیر

بر لبِ جوی، طرب جوی و به کف ساغر گیر

گونه‌ام زرد و لبم خشک و کنارم تَر گیر

که ببین مجلسم و تَرکِ سَرِ منبر گیر

روی بِنْما و مرا گو که ز جان دل برگیر
پیشِ شمع آتشِ پروانه به جان گو درگیر

در لبِ تشنهٔ ما بین و مدار آب دریغ
بر سَرِ کُشتهٔ خویش آی و ز خاکَش برگیر

تَرکِ درویش مگیر ار نَبُوَد سیم و زَرَش
در غَمَت سیمْ شُمار اشک و رُخَش را زر گیر

چنگ بِنْواز و بساز ار نَبُوَد عود چه باک؟
آتشم عشق و دلم عود و تَنَم مِجمَر گیر

در سَماع آی و ز سر خرقه برانداز و برقص
ور نه با گوشه رو و خرقهٔ ما در سر گیر

صوف بَرکَش ز سر و بادهٔ صافی دَرکَش
سیم در باز و به زر سیمبَری در بر گیر

دوست گو یار شو و هر دو جهان دشمن باش
بخت گو پشت مَکُن، رویِ زمین لشکر گیر

میل رفتن مَکُن ای دوست دَمی با ما باش
بر لبِ جوی، طرب جوی و به کف ساغر گیر

رفته گیر از بَرَم و زآتش و آبِ دل و چشم
گونه‌ام زرد و لبم خشک و کنارم تَر گیر

حافظ آراسته کن بزم و بگو واعظ را
که ببین مجلسم و تَرکِ سَرِ منبر گیر

وزن غزل

شرح غزل