اگر آن طایرِ قدسی ز دَرَم بازآید

دارم امّید بر این اشکِ چو باران که دگر

آن که تاجِ سرِ من خاکِ کفِ پایش بود

خواهم اندر عقبش رفت به یاران عزیز

گر نثارِ قدمِ یارِ گرامی نکنم

کوسِ نو دولتی از بامِ سعادت بزنم

مانِعَش غلغلِ چنگ است و شکرخوابِ صَبوح

آرزومندِ رخِ شاهِ چو ماهم حافظ

عمرِ بگذشته به پیرانه سرم بازآید

برقِ دولت که بِرَفت از نظرم بازآید

از خدا می‌طلبم تا به سرم بازآید

شخصم ار بازنیاید خبرم بازآید

گوهرِ جان به چه کار دگرم بازآید؟

گر ببینم که مَهِ نوسفرم بازآید

ور نه گر بشنود آهِ سحرم بازآید

همتی تا به سلامت ز درم بازآید

اگر آن طایرِ قدسی ز دَرَم بازآید
عمرِ بگذشته به پیرانه سرم بازآید

دارم امّید بر این اشکِ چو باران که دگر
برقِ دولت که بِرَفت از نظرم بازآید

آن که تاجِ سرِ من خاکِ کفِ پایش بود
از خدا می‌طلبم تا به سرم بازآید

خواهم اندر عقبش رفت به یاران عزیز
شخصم ار بازنیاید خبرم بازآید

گر نثارِ قدمِ یارِ گرامی نکنم
گوهرِ جان به چه کار دگرم بازآید؟

کوسِ نو دولتی از بامِ سعادت بزنم
گر ببینم که مَهِ نوسفرم بازآید

مانِعَش غلغلِ چنگ است و شکرخوابِ صَبوح
ور نه گر بشنود آهِ سحرم بازآید

آرزومندِ رخِ شاهِ چو ماهم حافظ
همتی تا به سلامت ز درم بازآید

وزن غزل

شرح غزل