خوشا دلی که مدام از پِی نظر نرود

طمع در آن لبِ شیرین نکردَنَم اولی

سوادِ دیدهٔ غمدیده‌ام به اشک مشوی

ز من چو بادِ صبا بویِ خود دریغ مدار

دلا مباش چنین هرزه گَرد و هرجایی

مکن به چشمِ حقارت نگاه در منِ مست

منِ گدا هوس سروقامتی دارم

تو کز مکارمِ اخلاق عالَمی دگری

سیاه نامه‌تر از خود کسی نمی‌بینم

به تاجِ هدهدم از رَه مَبَر که بازِ سفید

بیار باده و اول به دستِ حافظ ده

به هر دَرَش که بخوانند بی‌خبر نرود

ولی چگونه مگس از پِی شکر نرود

که نقشِ خالِ توام هرگز از نظر نرود

چرا که بی سرِ زلفِ توام به سر نرود

که هیچ کار ز پیشت بدین هنر نرود

که آبرویِ شریعت بدین قَدَر نرود

که دست در کمرش جز به سیم و زر نرود

وفایِ عهدِ من از خاطرت به در نرود

چگونه چون قلمم دودِ دل به سر نرود

چو باشه در پِی هر صیدِ مختصر نرود

به شرطِ آن که ز مجلس سخن به در نرود

خوشا دلی که مدام از پِی نظر نرود
به هر دَرَش که بخوانند بی‌خبر نرود

طمع در آن لبِ شیرین نکردَنَم اولی
ولی چگونه مگس از پِی شکر نرود

سوادِ دیدهٔ غمدیده‌ام به اشک مشوی
که نقشِ خالِ توام هرگز از نظر نرود

ز من چو بادِ صبا بویِ خود دریغ مدار
چرا که بی سرِ زلفِ توام به سر نرود

دلا مباش چنین هرزه گَرد و هرجایی
که هیچ کار ز پیشت بدین هنر نرود

مکن به چشمِ حقارت نگاه در منِ مست
که آبرویِ شریعت بدین قَدَر نرود

منِ گدا هوس سروقامتی دارم
که دست در کمرش جز به سیم و زر نرود

تو کز مکارمِ اخلاق عالَمی دگری
وفایِ عهدِ من از خاطرت به در نرود

سیاه نامه‌تر از خود کسی نمی‌بینم
چگونه چون قلمم دودِ دل به سر نرود

به تاجِ هدهدم از رَه مَبَر که بازِ سفید
چو باشه در پِی هر صیدِ مختصر نرود

بیار باده و اول به دستِ حافظ ده
به شرطِ آن که ز مجلس سخن به در نرود

وزن غزل

شرح غزل