غزل ۲۲۲

از سرِ کویِ تو هر کو به ملالت برودنرود کارش و آخِر به خجالت برود

کاروانی که بُوَد بدرقه‌اش حفظِ خدابه تَجَمُّل بنشیند، به جَلالت برود

سالک از نورِ هدایت بِبَرَد راه به دوستکه به جایی نرسد گر به ضَلالت برود

کامِ خود آخرِ عمر از مِی و معشوق بگیرحیفِ اوقات که یک سر به بطالت برود

ای دلیلِ دلِ گم‌گشته! خدا را مددیکه غریب اَر نَبَرَد رَه، به دلالت برود

حکمِ مستوری و مستی همه بر خاتِمَت استکس ندانست که آخِر به چه حالت برود

حافظ از چشمهٔ حکمت به کف آور جامیبو که از لوحِ دلت نقشِ جهالت برود

حافظ‌نامهHafezNameh.net

از سرِ کویِ تو هر کو به ملالت برود

کاروانی که بُوَد بدرقه‌اش حفظِ خدا

سالک از نورِ هدایت بِبَرَد راه به دوست

کامِ خود آخرِ عمر از مِی و معشوق بگیر

ای دلیلِ دلِ گم‌گشته! خدا را مددی

حکمِ مستوری و مستی همه بر خاتِمَت است

حافظ از چشمهٔ حکمت به کف آور جامی

نرود کارش و آخِر به خجالت برود

به تَجَمُّل بنشیند، به جَلالت برود

که به جایی نرسد گر به ضَلالت برود

حیفِ اوقات که یک سر به بطالت برود

که غریب اَر نَبَرَد رَه، به دلالت برود

کس ندانست که آخِر به چه حالت برود

بو که از لوحِ دلت نقشِ جهالت برود

از سرِ کویِ تو هر کو به ملالت برود
نرود کارش و آخِر به خجالت برود

کاروانی که بُوَد بدرقه‌اش حفظِ خدا
به تَجَمُّل بنشیند، به جَلالت برود

سالک از نورِ هدایت بِبَرَد راه به دوست
که به جایی نرسد گر به ضَلالت برود

کامِ خود آخرِ عمر از مِی و معشوق بگیر
حیفِ اوقات که یک سر به بطالت برود

ای دلیلِ دلِ گم‌گشته! خدا را مددی
که غریب اَر نَبَرَد رَه، به دلالت برود

حکمِ مستوری و مستی همه بر خاتِمَت است
کس ندانست که آخِر به چه حالت برود

حافظ از چشمهٔ حکمت به کف آور جامی
بو که از لوحِ دلت نقشِ جهالت برود

شرح غزل

مطلع غزل: از سرِ کویِ تو هر کو به ملالت برود نرود کارش و آخِر به خجالت برود