از دیده خونِ دل همه بر رویِ ما رَوَد

ما در درونِ سینه هوایی نهفته‌ایم

خورشیدِ خاوری کُنَد از رَشک جامه چاک

بر خاکِ راهِ یار نهادیم رویِ خویش

سیل است آبِ دیده و هر کس که بگذرد

ما را به آبِ دیده شب و روز ماجراست

حافظ به کوی میکده دایم به صدقِ دل

بر رویِ ما ز دیده چه گویم چه‌ها رَوَد

بر باد اگر رَوَد دلِ ما زان هوا رود

گر ماهِ مِهرپرورِ من در قبا رود

بر رویِ ما رواست اگر آشنا رود

گر خود دلش ز سنگ بُوَد هم ز جا رود

زان رهگذر که بر سرِ کویش چرا رود

چون صوفیانِ صومعه دار از صفا رود

از دیده خونِ دل همه بر رویِ ما رَوَد
بر رویِ ما ز دیده چه گویم چه‌ها رَوَد

ما در درونِ سینه هوایی نهفته‌ایم
بر باد اگر رَوَد دلِ ما زان هوا رود

خورشیدِ خاوری کُنَد از رَشک جامه چاک
گر ماهِ مِهرپرورِ من در قبا رود

بر خاکِ راهِ یار نهادیم رویِ خویش
بر رویِ ما رواست اگر آشنا رود

سیل است آبِ دیده و هر کس که بگذرد
گر خود دلش ز سنگ بُوَد هم ز جا رود

ما را به آبِ دیده شب و روز ماجراست
زان رهگذر که بر سرِ کویش چرا رود

حافظ به کوی میکده دایم به صدقِ دل
چون صوفیانِ صومعه دار از صفا رود

وزن غزل

شرح غزل