غزل ۲۲۰

از دیده خونِ دل همه بر رویِ ما رَوَدبر رویِ ما ز دیده چه گویم چه‌ها رَوَد

ما در درونِ سینه هوایی نهفته‌ایمبر باد اگر رَوَد دلِ ما زان هوا رود

خورشیدِ خاوری کُنَد از رَشک جامه چاکگر ماهِ مِهرپرورِ من در قبا رود

بر خاکِ راهِ یار نهادیم رویِ خویشبر رویِ ما رواست اگر آشنا رود

سیل است آبِ دیده و هر کس که بگذردگر خود دلش ز سنگ بُوَد هم ز جا رود

ما را به آبِ دیده شب و روز ماجراستزان رهگذر که بر سرِ کویش چرا رود

حافظ به کوی میکده دایم به صدقِ دلچون صوفیانِ صومعه دار از صفا رود

حافظ‌نامهHafezNameh.net

از دیده خونِ دل همه بر رویِ ما رَوَد

ما در درونِ سینه هوایی نهفته‌ایم

خورشیدِ خاوری کُنَد از رَشک جامه چاک

بر خاکِ راهِ یار نهادیم رویِ خویش

سیل است آبِ دیده و هر کس که بگذرد

ما را به آبِ دیده شب و روز ماجراست

حافظ به کوی میکده دایم به صدقِ دل

بر رویِ ما ز دیده چه گویم چه‌ها رَوَد

بر باد اگر رَوَد دلِ ما زان هوا رود

گر ماهِ مِهرپرورِ من در قبا رود

بر رویِ ما رواست اگر آشنا رود

گر خود دلش ز سنگ بُوَد هم ز جا رود

زان رهگذر که بر سرِ کویش چرا رود

چون صوفیانِ صومعه دار از صفا رود

از دیده خونِ دل همه بر رویِ ما رَوَد
بر رویِ ما ز دیده چه گویم چه‌ها رَوَد

ما در درونِ سینه هوایی نهفته‌ایم
بر باد اگر رَوَد دلِ ما زان هوا رود

خورشیدِ خاوری کُنَد از رَشک جامه چاک
گر ماهِ مِهرپرورِ من در قبا رود

بر خاکِ راهِ یار نهادیم رویِ خویش
بر رویِ ما رواست اگر آشنا رود

سیل است آبِ دیده و هر کس که بگذرد
گر خود دلش ز سنگ بُوَد هم ز جا رود

ما را به آبِ دیده شب و روز ماجراست
زان رهگذر که بر سرِ کویش چرا رود

حافظ به کوی میکده دایم به صدقِ دل
چون صوفیانِ صومعه دار از صفا رود

شرح غزل

مطلع غزل: از دیده خونِ دل همه بر رویِ ما رَوَد بر رویِ ما ز دیده چه گویم چه‌ها رَوَد