غزل ۲۱۲

یک دو جامم دی سحرگه اتفاق افتاده بودوز لبِ ساقی شرابم در مَذاق افتاده بود

از سرِ مستی دگر با شاهدِ عهدِ شبابرجعتی می‌خواستم لیکن طلاق افتاده بود

در مقاماتِ طریقت هر کجا کردیم سِیرعافیت را با نظربازی فِراق افتاده بود

ساقیا جامِ دَمادَم ده که در سِیرِ طریقهر که عاشق‌وَش نیامد در نفاق افتاده بود

ای مُعَبِّر مژده‌ای فرما که دوشم آفتابدر شکرخوابِ صبوحی هم وثاق افتاده بود

نقش می‌بستم که گیرم گوشه‌ای زان چشمِ مستطاقت و صبر از خَمِ ابروش طاق افتاده بود

گر نکردی نصرتِ دین، شاه یحیی، از کَرَمکار مُلک و دین ز نظم و اِتِّساق افتاده بود

حافظ آن ساعت که این نظمِ پریشان می‌نوشتطایرِ فکرش به دامِ اشتیاق افتاده بود

حافظ‌نامهHafezNameh.net

یک دو جامم دی سحرگه اتفاق افتاده بود

از سرِ مستی دگر با شاهدِ عهدِ شباب

در مقاماتِ طریقت هر کجا کردیم سِیر

ساقیا جامِ دَمادَم ده که در سِیرِ طریق

ای مُعَبِّر مژده‌ای فرما که دوشم آفتاب

نقش می‌بستم که گیرم گوشه‌ای زان چشمِ مست

گر نکردی نصرتِ دین، شاه یحیی، از کَرَم

حافظ آن ساعت که این نظمِ پریشان می‌نوشت

وز لبِ ساقی شرابم در مَذاق افتاده بود

رجعتی می‌خواستم لیکن طلاق افتاده بود

عافیت را با نظربازی فِراق افتاده بود

هر که عاشق‌وَش نیامد در نفاق افتاده بود

در شکرخوابِ صبوحی هم وثاق افتاده بود

طاقت و صبر از خَمِ ابروش طاق افتاده بود

کار مُلک و دین ز نظم و اِتِّساق افتاده بود

طایرِ فکرش به دامِ اشتیاق افتاده بود

یک دو جامم دی سحرگه اتفاق افتاده بود
وز لبِ ساقی شرابم در مَذاق افتاده بود

از سرِ مستی دگر با شاهدِ عهدِ شباب
رجعتی می‌خواستم لیکن طلاق افتاده بود

در مقاماتِ طریقت هر کجا کردیم سِیر
عافیت را با نظربازی فِراق افتاده بود

ساقیا جامِ دَمادَم ده که در سِیرِ طریق
هر که عاشق‌وَش نیامد در نفاق افتاده بود

ای مُعَبِّر مژده‌ای فرما که دوشم آفتاب
در شکرخوابِ صبوحی هم وثاق افتاده بود

نقش می‌بستم که گیرم گوشه‌ای زان چشمِ مست
طاقت و صبر از خَمِ ابروش طاق افتاده بود

گر نکردی نصرتِ دین، شاه یحیی، از کَرَم
کار مُلک و دین ز نظم و اِتِّساق افتاده بود

حافظ آن ساعت که این نظمِ پریشان می‌نوشت
طایرِ فکرش به دامِ اشتیاق افتاده بود

شرح غزل

مطلع غزل: یک دو جامم دی سحرگه اتفاق افتاده بود وز لبِ ساقی شرابم در مَذاق افتاده بود