غزل ۲۰۴

یاد باد آن که نَهانَت نظری با ما بودرَقَمِ مِهرِ تو بر چهرهٔ ما پیدا بود

یاد باد آن که چو چَشمت به عِتابم می‌کُشتمُعْجِزِ عیسَویَت در لبِ شِکَّرخا بود

یاد باد آن که صَبوحی زده در مجلسِ انسجز من و یار نبودیم و خدا با ما بود

یاد باد آن که رُخَت شمعِ طَرَب می‌افروختوین دلِ سوخته پروانهٔ ناپروا بود

یاد باد آن که در آن بزمگَهِ خُلق و ادبآن که او خندهٔ مستانه زدی صَهبا بود

یاد باد آن که چو یاقوتِ قدح خنده زدیدر میانِ من و لعلِ تو حکایت‌ها بود

یاد باد آن که نگارم چو کمر بَربَستیدر رکابش مَهِ نو پیکِ جهان پیما بود

یاد باد آن که خرابات نشین بودم و مستوآنچه در مسجدم امروز کم است آنجا بود

یاد باد آن که به اصلاحِ شما می‌شد راستنظمِ هر گوهرِ ناسُفته که حافظ را بود

حافظ‌نامهHafezNameh.net

یاد باد آن که نَهانَت نظری با ما بود

یاد باد آن که چو چَشمت به عِتابم می‌کُشت

یاد باد آن که صَبوحی زده در مجلسِ انس

یاد باد آن که رُخَت شمعِ طَرَب می‌افروخت

یاد باد آن که در آن بزمگَهِ خُلق و ادب

یاد باد آن که چو یاقوتِ قدح خنده زدی

یاد باد آن که نگارم چو کمر بَربَستی

یاد باد آن که خرابات نشین بودم و مست

یاد باد آن که به اصلاحِ شما می‌شد راست

رَقَمِ مِهرِ تو بر چهرهٔ ما پیدا بود

مُعْجِزِ عیسَویَت در لبِ شِکَّرخا بود

جز من و یار نبودیم و خدا با ما بود

وین دلِ سوخته پروانهٔ ناپروا بود

آن که او خندهٔ مستانه زدی صَهبا بود

در میانِ من و لعلِ تو حکایت‌ها بود

در رکابش مَهِ نو پیکِ جهان پیما بود

وآنچه در مسجدم امروز کم است آنجا بود

نظمِ هر گوهرِ ناسُفته که حافظ را بود

یاد باد آن که نَهانَت نظری با ما بود
رَقَمِ مِهرِ تو بر چهرهٔ ما پیدا بود

یاد باد آن که چو چَشمت به عِتابم می‌کُشت
مُعْجِزِ عیسَویَت در لبِ شِکَّرخا بود

یاد باد آن که صَبوحی زده در مجلسِ انس
جز من و یار نبودیم و خدا با ما بود

یاد باد آن که رُخَت شمعِ طَرَب می‌افروخت
وین دلِ سوخته پروانهٔ ناپروا بود

یاد باد آن که در آن بزمگَهِ خُلق و ادب
آن که او خندهٔ مستانه زدی صَهبا بود

یاد باد آن که چو یاقوتِ قدح خنده زدی
در میانِ من و لعلِ تو حکایت‌ها بود

یاد باد آن که نگارم چو کمر بَربَستی
در رکابش مَهِ نو پیکِ جهان پیما بود

یاد باد آن که خرابات نشین بودم و مست
وآنچه در مسجدم امروز کم است آنجا بود

یاد باد آن که به اصلاحِ شما می‌شد راست
نظمِ هر گوهرِ ناسُفته که حافظ را بود

شرح غزل

مطلع غزل: یاد باد آن که نَهانَت نظری با ما بود رَقَمِ مِهرِ تو بر چهرهٔ ما پیدا بود