بُوَد آیا که درِ میکده‌ها بگشایند؟

اگر از بهرِ دلِ زاهدِ خودبین بستند

به صفایِ دلِ رندانِ صَبوحی‌زدگان

نامهٔ تَعزیَتِ دختر رَز بِنْویسید

گیسوی چنگ بِبُرّید به مرگِ مِیِ ناب

درِ میخانه ببستند خدایا مپسند

حافظ این خرقه که داری تو ببینی فردا

گره از کارِ فروبستهٔ ما بگشایند؟

دل قوی دار که از بهرِ خدا بگشایند

بس درِ بسته به مِفْتاحِ دعا بگشایند

تا همه مُغبَچِگان زلفِ دوتا بگشایند

تا حریفان همه خون از مژه‌ها بگشایند

که درِ خانهٔ تزویر و ریا بگشایند

که چه زُنّار ز زیرش به دَغا بگشایند

بُوَد آیا که درِ میکده‌ها بگشایند؟
گره از کارِ فروبستهٔ ما بگشایند؟

اگر از بهرِ دلِ زاهدِ خودبین بستند
دل قوی دار که از بهرِ خدا بگشایند

به صفایِ دلِ رندانِ صَبوحی‌زدگان
بس درِ بسته به مِفْتاحِ دعا بگشایند

نامهٔ تَعزیَتِ دختر رَز بِنْویسید
تا همه مُغبَچِگان زلفِ دوتا بگشایند

گیسوی چنگ بِبُرّید به مرگِ مِیِ ناب
تا حریفان همه خون از مژه‌ها بگشایند

درِ میخانه ببستند خدایا مپسند
که درِ خانهٔ تزویر و ریا بگشایند

حافظ این خرقه که داری تو ببینی فردا
که چه زُنّار ز زیرش به دَغا بگشایند

وزن غزل

شرح غزل