مرا به رندی و عشق، آن فضول عیب کُنَد

کمالِ سِرِّ محبت ببین، نه نقصِ گناه

ز عطرِ حورِ بهشت آن نَفَس برآید بوی

چنان زَنَد رَهِ اسلام غمزهٔ ساقی

کلیدِ گنجِ سعادت قبولِ اهلِ دل است

شبانِ وادیِ اَیمَن گَهی رسد به مراد

ز دیده خون بِچکانَد فِسانهٔ حافظ

که اعتراض بر اسرارِ علمِ غیب کُنَد

که هر که بی‌هنر اُفتَد، نظر به عیب کُنَد

که خاکِ میکدهٔ ما عَبیر جِیب کُنَد

که اجتناب ز صهبا، مگر صُهیب کُنَد

مباد آن که در این نکته شَکُّ و رِیب کُنَد

که چند سال به جان، خدمتِ شُعیب کند

چو یادِ وقتِ زمانِ شَباب و شِیب کُنَد

مرا به رندی و عشق، آن فضول عیب کُنَد
که اعتراض بر اسرارِ علمِ غیب کُنَد

کمالِ سِرِّ محبت ببین، نه نقصِ گناه
که هر که بی‌هنر اُفتَد، نظر به عیب کُنَد

ز عطرِ حورِ بهشت آن نَفَس برآید بوی
که خاکِ میکدهٔ ما عَبیر جِیب کُنَد

چنان زَنَد رَهِ اسلام غمزهٔ ساقی
که اجتناب ز صهبا، مگر صُهیب کُنَد

کلیدِ گنجِ سعادت قبولِ اهلِ دل است
مباد آن که در این نکته شَکُّ و رِیب کُنَد

شبانِ وادیِ اَیمَن گَهی رسد به مراد
که چند سال به جان، خدمتِ شُعیب کند

ز دیده خون بِچکانَد فِسانهٔ حافظ
چو یادِ وقتِ زمانِ شَباب و شِیب کُنَد

وزن غزل

شرح غزل