دلا بسوز که سوزِ تو کارها بِکُنَد

عِتابِ یارِ پری‌چهره عاشقانه بکَش

ز مُلک تا ملکوتش حجاب بردارند

طبیبِ عشق مسیحا‌دَم است و مُشفِق، لیک

تو با خدایِ خود انداز کار و دل خوش دار

ز بختِ خفته ملولم، بُوَد که بیداری

بسوخت حافظ و بویی به زلفِ یار نَبُرد

نیازِ نیمْ‌شبی دفعِ صد بلا بِکُنَد

که یک کرشمه تلافیِّ صد جفا بکُند

هر آن که خدمتِ جامِ جهان‌نما بکُند

چو دَرد در تو نبیند که را دوا بکُند؟

که رحم اگر نکند مُدَّعی‌، خدا بکُند

به وقتِ فاتحهٔ صبح، یک دعا بکُند؟

مگر دِلالتِ این دولتش صبا بکُند

دلا بسوز که سوزِ تو کارها بِکُنَد
نیازِ نیمْ‌شبی دفعِ صد بلا بِکُنَد

عِتابِ یارِ پری‌چهره عاشقانه بکَش
که یک کرشمه تلافیِّ صد جفا بکُند

ز مُلک تا ملکوتش حجاب بردارند
هر آن که خدمتِ جامِ جهان‌نما بکُند

طبیبِ عشق مسیحا‌دَم است و مُشفِق، لیک
چو دَرد در تو نبیند که را دوا بکُند؟

تو با خدایِ خود انداز کار و دل خوش دار
که رحم اگر نکند مُدَّعی‌، خدا بکُند

ز بختِ خفته ملولم، بُوَد که بیداری
به وقتِ فاتحهٔ صبح، یک دعا بکُند؟

بسوخت حافظ و بویی به زلفِ یار نَبُرد
مگر دِلالتِ این دولتش صبا بکُند

وزن غزل

شرح غزل