هر که شد مَحرمِ دل در حرمِ یار بِمانْد

اگر از پرده برون شد دلِ من عیب مکن

صوفیان واسِتَدَنْد از گروِ مِی همه رَخْت

محتسب شیخ شد و فِسقِ خود از یاد بِبُرد

هر مِیِ لعل کز آن دستِ بلورین سِتَدیم

جز دلِ من کز ازل تا به ابد عاشق رفت

گشت بیمار که چون چشمِ تو گردد نرگس

از صدایِ سخنِ عشق ندیدم خوشتر

داشتم دلقی و صد عیبِ مرا می‌پوشید

بر جمالِ تو چنان صورتِ چین حیران شد

به تماشاگَهِ زلفش دلِ حافظ روزی

وان که این کار ندانست در انکار بِمانْد

شُکرِ ایزد که نه در پردهٔ پندار بِمانْد

دلقِ ما بود که در خانهٔ خَمّار بِمانْد

قصّهٔ ماست که در هر سرِ بازار بِمانْد

آبِ حسرت شد و در چشمِ گهربار بِمانْد

جاودان کس نشنیدیم که در کار بِمانْد

شیوهٔ تو نَشُدَش حاصل و بیمار بِمانْد

یادگاری که در این گنبدِ دَوّار بِمانْد

خرقه رهنِ مِی و مطرب شد و زُنّار بِمانْد

که حدیثش همه‌جا در در و دیوار بِمانْد

شد که بازآید و جاوید گرفتار بِمانْد

هر که شد مَحرمِ دل در حرمِ یار بِمانْد
وان که این کار ندانست در انکار بِمانْد

اگر از پرده برون شد دلِ من عیب مکن
شُکرِ ایزد که نه در پردهٔ پندار بِمانْد

صوفیان واسِتَدَنْد از گروِ مِی همه رَخْت
دلقِ ما بود که در خانهٔ خَمّار بِمانْد

محتسب شیخ شد و فِسقِ خود از یاد بِبُرد
قصّهٔ ماست که در هر سرِ بازار بِمانْد

هر مِیِ لعل کز آن دستِ بلورین سِتَدیم
آبِ حسرت شد و در چشمِ گهربار بِمانْد

جز دلِ من کز ازل تا به ابد عاشق رفت
جاودان کس نشنیدیم که در کار بِمانْد

گشت بیمار که چون چشمِ تو گردد نرگس
شیوهٔ تو نَشُدَش حاصل و بیمار بِمانْد

از صدایِ سخنِ عشق ندیدم خوشتر
یادگاری که در این گنبدِ دَوّار بِمانْد

داشتم دلقی و صد عیبِ مرا می‌پوشید
خرقه رهنِ مِی و مطرب شد و زُنّار بِمانْد

بر جمالِ تو چنان صورتِ چین حیران شد
که حدیثش همه‌جا در در و دیوار بِمانْد

به تماشاگَهِ زلفش دلِ حافظ روزی
شد که بازآید و جاوید گرفتار بِمانْد

وزن غزل

شرح غزل