نه هر که چهره برافروخت دلبری داند

نه هر که طَرْفِ کُلَه کج نهاد و تُند نشست

تو بندگی چو گدایان به شرطِ مزد مکن

غلامِ همّتِ آن رندِ عافیت‌سوزم

وفا و عهد نکو باشد ار بیاموزی

بباختم دلِ دیوانه و ندانستم

هزار نکتهٔ باریک‌تر ز مو این جاست

مدارِ نقطهٔ بینش ز خالِ توست مرا

به قَدّ و چهره هر آن کس که شاهِ خوبان شد

ز شعرِ دلکَشِ حافظ کسی بُوَد آگاه

نه هر که آینه سازد سِکندری داند

کلاه‌داری و آیینِ سروری داند

که دوست، خود روشِ بنده‌پروری داند

که در گداصفتی کیمیاگری داند

وگر نه هر که تو بینی ستمگری داند

که آدمی‌بچه‌ای، شیوهٔ پری داند

نه هر که سر بتراشد قلندری داند

که قدرِ گوهرِ یک‌دانه جوهری داند

جهان بگیرد اگر دادگستری داند

که لطفِ طبع و سخن گفتنِ دَری داند

نه هر که چهره برافروخت دلبری داند
نه هر که آینه سازد سِکندری داند

نه هر که طَرْفِ کُلَه کج نهاد و تُند نشست
کلاه‌داری و آیینِ سروری داند

تو بندگی چو گدایان به شرطِ مزد مکن
که دوست، خود روشِ بنده‌پروری داند

غلامِ همّتِ آن رندِ عافیت‌سوزم
که در گداصفتی کیمیاگری داند

وفا و عهد نکو باشد ار بیاموزی
وگر نه هر که تو بینی ستمگری داند

بباختم دلِ دیوانه و ندانستم
که آدمی‌بچه‌ای، شیوهٔ پری داند

هزار نکتهٔ باریک‌تر ز مو این جاست
نه هر که سر بتراشد قلندری داند

مدارِ نقطهٔ بینش ز خالِ توست مرا
که قدرِ گوهرِ یک‌دانه جوهری داند

به قَدّ و چهره هر آن کس که شاهِ خوبان شد
جهان بگیرد اگر دادگستری داند

ز شعرِ دلکَشِ حافظ کسی بُوَد آگاه
که لطفِ طبع و سخن گفتنِ دَری داند

وزن غزل

شرح غزل