خوش است خلوت اگر یار یارِ من باشد

من آن نگینِ سلیمان به هیچ نَسْتانَم

روا مدار خدایا که در حریمِ وصال

هُمای گو مَفِکَن سایهٔ شرف هرگز

بیانِ شوق چه حاجت؟ که سوز آتش دل

هوایِ کویِ تو از سر نمی‌رود آری

به سانِ سوسن اگر دَه‌زبان شود حافظ

نه من بسوزم و او شمعِ انجمن باشد

که گاه گاه بر او دستِ اهرمن باشد

رقیب محرم و حِرمان نصیبِ من باشد

در آن دیار که طوطی کم از زَغَن باشد

توان شناخت ز سوزی که در سخن باشد

غریب را دلِ سرگشته با وطن باشد

چو غنچه پیشِ تواش مُهر بر دهن باشد

خوش است خلوت اگر یار یارِ من باشد
نه من بسوزم و او شمعِ انجمن باشد

من آن نگینِ سلیمان به هیچ نَسْتانَم
که گاه گاه بر او دستِ اهرمن باشد

روا مدار خدایا که در حریمِ وصال
رقیب محرم و حِرمان نصیبِ من باشد

هُمای گو مَفِکَن سایهٔ شرف هرگز
در آن دیار که طوطی کم از زَغَن باشد

بیانِ شوق چه حاجت؟ که سوز آتش دل
توان شناخت ز سوزی که در سخن باشد

هوایِ کویِ تو از سر نمی‌رود آری
غریب را دلِ سرگشته با وطن باشد

به سانِ سوسن اگر دَه‌زبان شود حافظ
چو غنچه پیشِ تواش مُهر بر دهن باشد

وزن غزل

شرح غزل