من و انکارِ شراب! این چه حکایت باشد؟

تا به غایت رهِ میخانه نمی‌دانستم

زاهد و عجب و نماز و من و مستی و نیاز

زاهد ار راه به رندی نَبَرَد معذور است

من که شب‌ها رهِ تقوا زده‌ام با دف و چنگ

بندهٔ پیرِ مغانم که ز جهلم بِرَهانْد

دوش از این غصه نَخُفتَم که رفیقی می‌گفت

غالباً این قَدَرَم عقل و کِفایت باشد

ور نه مستوری ما تا به چه غایت باشد

تا تو را خود ز میان با که عنایت باشد

عشق کاری‌ست که موقوف هدایت باشد

این زمان سر به ره آرَم؟ چه حکایت باشد!

پیرِ ما هر چه کُنَد عینِ عنایت باشد

«حافظ ار مست بُوَد جایِ شکایت باشد»

من و انکارِ شراب! این چه حکایت باشد؟
غالباً این قَدَرَم عقل و کِفایت باشد

تا به غایت رهِ میخانه نمی‌دانستم
ور نه مستوری ما تا به چه غایت باشد

زاهد و عجب و نماز و من و مستی و نیاز
تا تو را خود ز میان با که عنایت باشد

زاهد ار راه به رندی نَبَرَد معذور است
عشق کاری‌ست که موقوف هدایت باشد

من که شب‌ها رهِ تقوا زده‌ام با دف و چنگ
این زمان سر به ره آرَم؟ چه حکایت باشد!

بندهٔ پیرِ مغانم که ز جهلم بِرَهانْد
پیرِ ما هر چه کُنَد عینِ عنایت باشد

دوش از این غصه نَخُفتَم که رفیقی می‌گفت
«حافظ ار مست بُوَد جایِ شکایت باشد»

وزن غزل

شرح غزل