هر که را با خطِ سبزت سرِ سودا باشد

من چو از خاکِ لحد لاله‌صفت برخیزم

تو خود ای گوهرِ یک‌دانه کجایی آخِر

از بُنِ هر مژه‌ام آب روان است بیا

چون گل و مِی دمی از پرده برون آی و درآ

ظِلِّ مَمدودِ خَمِ زلفِ توام بر سر باد

چشمت از ناز به حافظ نکند میل آری

پای از این دایره بیرون نَنِهَد تا باشد

داغِ سودای توام سِرِّ سُویدا باشد

کز غمت دیدهٔ مردم همه دریا باشد

اگرت میلِ لبِ جوی و تماشا باشد

که دگرباره ملاقات نه پیدا باشد

کاندر این سایه قرارِ دلِ شیدا باشد

سرگرانی صفتِ نرگسِ رعنا باشد

هر که را با خطِ سبزت سرِ سودا باشد
پای از این دایره بیرون نَنِهَد تا باشد

من چو از خاکِ لحد لاله‌صفت برخیزم
داغِ سودای توام سِرِّ سُویدا باشد

تو خود ای گوهرِ یک‌دانه کجایی آخِر
کز غمت دیدهٔ مردم همه دریا باشد

از بُنِ هر مژه‌ام آب روان است بیا
اگرت میلِ لبِ جوی و تماشا باشد

چون گل و مِی دمی از پرده برون آی و درآ
که دگرباره ملاقات نه پیدا باشد

ظِلِّ مَمدودِ خَمِ زلفِ توام بر سر باد
کاندر این سایه قرارِ دلِ شیدا باشد

چشمت از ناز به حافظ نکند میل آری
سرگرانی صفتِ نرگسِ رعنا باشد

وزن غزل

شرح غزل