اگر نه باده غمِ دل ز یادِ ما بِبَرَد

اگر نه عقل به مستی فروکَشَد لنگر

فغان که با همه کس غایبانه باخت فلک

گذار بر ظلمات است، خِضْرِ راهی کو؟

دل ضعیفم از آن می‌کَشَد به طَرْفِ چمن

طبیبِ عشق منم باده دِه که این معجون

بسوخت حافظ و کس حالِ او به یار نگفت

نهیبِ حادثه بنیادِ ما ز جا بِبَرَد

چگونه کَشتی از این وَرطِهٔ بلا ببرد

که کس نبود که دستی از این دَغا ببرد

مباد کآتش محرومی آبِ ما ببرد

که جان ز مرگ به بیماریِ صبا ببرد

فَراغت آرد و اندیشهٔ خطا ببرد

مگر نسیم پیامی خدای را ببرد

اگر نه باده غمِ دل ز یادِ ما بِبَرَد
نهیبِ حادثه بنیادِ ما ز جا بِبَرَد

اگر نه عقل به مستی فروکَشَد لنگر
چگونه کَشتی از این وَرطِهٔ بلا ببرد

فغان که با همه کس غایبانه باخت فلک
که کس نبود که دستی از این دَغا ببرد

گذار بر ظلمات است، خِضْرِ راهی کو؟
مباد کآتش محرومی آبِ ما ببرد

دل ضعیفم از آن می‌کَشَد به طَرْفِ چمن
که جان ز مرگ به بیماریِ صبا ببرد

طبیبِ عشق منم باده دِه که این معجون
فَراغت آرد و اندیشهٔ خطا ببرد

بسوخت حافظ و کس حالِ او به یار نگفت
مگر نسیم پیامی خدای را ببرد

وزن غزل

شرح غزل