روشنیِ طلعتِ تو ماه ندارد

گوشهٔ ابرویِ توست منزلِ جانم

تا چه کُنَد با رخِ تو دودِ دلِ من

شوخیِ نرگس نگر که پیشِ تو بشکفت

دیدم و آن چشمِ دلْ‌سیه که تو داری

رَطلِ گرانم ده ای مریدِ خرابات

خون خور و خامُش نشین که آن دلِ نازک

گو برو و آستین به خونِ جگر شوی

نی منِ تنها کشم تَطاولِ زلفت

حافظ اگر سجدهٔ تو کرد مکن عیب

پیشِ تو گُل، رونقِ گیاه ندارد

خوشتر از این گوشه، پادْشاه ندارد

آینه دانی که تابِ آه ندارد

چشمْ دریده، ادب نگاه ندارد

جانبِ هیچ آشنا نگاه ندارد

شادیِ شیخی که خانقاه ندارد

طاقتِ فریاد دادخواه ندارد

هر که در این آستانه راه ندارد

کیست که او داغِ آن سیاه ندارد؟

کافرِ عشق ای صنم گناه ندارد

روشنیِ طلعتِ تو ماه ندارد
پیشِ تو گُل، رونقِ گیاه ندارد

گوشهٔ ابرویِ توست منزلِ جانم
خوشتر از این گوشه، پادْشاه ندارد

تا چه کُنَد با رخِ تو دودِ دلِ من
آینه دانی که تابِ آه ندارد

شوخیِ نرگس نگر که پیشِ تو بشکفت
چشمْ دریده، ادب نگاه ندارد

دیدم و آن چشمِ دلْ‌سیه که تو داری
جانبِ هیچ آشنا نگاه ندارد

رَطلِ گرانم ده ای مریدِ خرابات
شادیِ شیخی که خانقاه ندارد

خون خور و خامُش نشین که آن دلِ نازک
طاقتِ فریاد دادخواه ندارد

گو برو و آستین به خونِ جگر شوی
هر که در این آستانه راه ندارد

نی منِ تنها کشم تَطاولِ زلفت
کیست که او داغِ آن سیاه ندارد؟

حافظ اگر سجدهٔ تو کرد مکن عیب
کافرِ عشق ای صنم گناه ندارد

وزن غزل

شرح غزل