غزل ۱۱۸

آن کس که به دست جام داردسلطانیِ جَم مُدام دارد

آبی که خِضِر حیات از او یافتدر میکده جو‌ که جام دارد

سررشتهٔ جان به جام بگذارکاین رشته از او نظام دارد

ما و مِی و زاهدان و تقواتا یار، سرِ کدام دارد

بیرون ز لبِ تو ساقیا نیستدر دور، کسی که کام دارد

نرگس، همه شیوه‌های مستیاز چشمِ خوشت به وام دارد

ذکرِ رخ و زلف تو دلم راوردی‌ست که صبح و شام دارد

بر سینهٔ ریشِ دردمندانلعلت نمکی تمام دارد

در چاهِ ذَقَن چو حافظ ای جانحُسنِ تو دو صد غلام دارد

حافظ‌نامهHafezNameh.net

آن کس که به دست جام دارد

آبی که خِضِر حیات از او یافت

سررشتهٔ جان به جام بگذار

ما و مِی و زاهدان و تقوا

بیرون ز لبِ تو ساقیا نیست

نرگس، همه شیوه‌های مستی

ذکرِ رخ و زلف تو دلم را

بر سینهٔ ریشِ دردمندان

در چاهِ ذَقَن چو حافظ ای جان

سلطانیِ جَم مُدام دارد

در میکده جو‌ که جام دارد

کاین رشته از او نظام دارد

تا یار، سرِ کدام دارد

در دور، کسی که کام دارد

از چشمِ خوشت به وام دارد

وردی‌ست که صبح و شام دارد

لعلت نمکی تمام دارد

حُسنِ تو دو صد غلام دارد

آن کس که به دست جام دارد
سلطانیِ جَم مُدام دارد

آبی که خِضِر حیات از او یافت
در میکده جو‌ که جام دارد

سررشتهٔ جان به جام بگذار
کاین رشته از او نظام دارد

ما و مِی و زاهدان و تقوا
تا یار، سرِ کدام دارد

بیرون ز لبِ تو ساقیا نیست
در دور، کسی که کام دارد

نرگس، همه شیوه‌های مستی
از چشمِ خوشت به وام دارد

ذکرِ رخ و زلف تو دلم را
وردی‌ست که صبح و شام دارد

بر سینهٔ ریشِ دردمندان
لعلت نمکی تمام دارد

در چاهِ ذَقَن چو حافظ ای جان
حُسنِ تو دو صد غلام دارد

شرح غزل

مطلع غزل: آن کس که به دست جام دارد سلطانیِ جَم مُدام دارد