غزل ۱۱۴

همایِ اوجِ سعادت به دامِ ما افتداگر تو را گذری بر مقام ما افتد

حباب‌وار براندازم از نشاط کلاهاگر ز رویِ تو عکسی به جامِ ما افتد

شبی که ماهِ مراد از افق شود طالعبُوَد که پرتوِ نوری به بامِ ما افتد

به بارگاهِ تو چون باد را نباشد بارکی اتفاقِ مجالِ سلامِ ما افتد؟

چو جان فدای لبش شد خیال می‌بستمکه قطره‌ای ز زلالش به کامِ ما افتد

خیالِ زلفِ تو گفتا که جان وسیله مسازکز این شکار، فراوان به دامِ ما افتد

به ناامیدی از این در مرو، بزن فالیبُوَد که قرعهٔ دولت به نامِ ما افتد

ز خاکِ کوی تو هر گَه که دَم زند حافظنسیمِ گلشن جان در مشامِ ما افتد

حافظ‌نامهHafezNameh.net

همایِ اوجِ سعادت به دامِ ما افتد

حباب‌وار براندازم از نشاط کلاه

شبی که ماهِ مراد از افق شود طالع

به بارگاهِ تو چون باد را نباشد بار

چو جان فدای لبش شد خیال می‌بستم

خیالِ زلفِ تو گفتا که جان وسیله مساز

به ناامیدی از این در مرو، بزن فالی

ز خاکِ کوی تو هر گَه که دَم زند حافظ

اگر تو را گذری بر مقام ما افتد

اگر ز رویِ تو عکسی به جامِ ما افتد

بُوَد که پرتوِ نوری به بامِ ما افتد

کی اتفاقِ مجالِ سلامِ ما افتد؟

که قطره‌ای ز زلالش به کامِ ما افتد

کز این شکار، فراوان به دامِ ما افتد

بُوَد که قرعهٔ دولت به نامِ ما افتد

نسیمِ گلشن جان در مشامِ ما افتد

همایِ اوجِ سعادت به دامِ ما افتد
اگر تو را گذری بر مقام ما افتد

حباب‌وار براندازم از نشاط کلاه
اگر ز رویِ تو عکسی به جامِ ما افتد

شبی که ماهِ مراد از افق شود طالع
بُوَد که پرتوِ نوری به بامِ ما افتد

به بارگاهِ تو چون باد را نباشد بار
کی اتفاقِ مجالِ سلامِ ما افتد؟

چو جان فدای لبش شد خیال می‌بستم
که قطره‌ای ز زلالش به کامِ ما افتد

خیالِ زلفِ تو گفتا که جان وسیله مساز
کز این شکار، فراوان به دامِ ما افتد

به ناامیدی از این در مرو، بزن فالی
بُوَد که قرعهٔ دولت به نامِ ما افتد

ز خاکِ کوی تو هر گَه که دَم زند حافظ
نسیمِ گلشن جان در مشامِ ما افتد

شرح غزل

مطلع غزل: همایِ اوجِ سعادت به دامِ ما افتد اگر تو را گذری بر مقام ما افتد