d:I[8729,["500","static/chunks/500-b84d19d842172eba.js","269","static/chunks/app/ghazals/%5Bslug%5D/page-d2b35278a025a88e.js"],"default"] f:I[8500,["500","static/chunks/500-b84d19d842172eba.js","269","static/chunks/app/ghazals/%5Bslug%5D/page-d2b35278a025a88e.js"],""] e:T7c9,

بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد

دلم خزانهٔ اسرار بود و دستِ قضا

شکسته‌وار به درگاهت آمدم، که طبیب

تنش درست و دلش شاد باد و خاطر خوش

برو معالجهٔ خود کن ای نصیحت‌گو

گذشت بر منِ مسکین و با رقیبان گفت

که تابِ من به جهان، طُرِّهٔ فلانی داد

درش بِبَست و کلیدش به دل‌سِتانی داد

به مومیاییِ لطفِ توام، نشانی داد

که دست دادش و یاریِ ناتوانی داد

شراب و شاهدِ شیرین، که را زیانی داد؟

دریغ، حافظِ مسکینِ من، چه جانی داد

بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد
که تابِ من به جهان، طُرِّهٔ فلانی داد

دلم خزانهٔ اسرار بود و دستِ قضا
درش بِبَست و کلیدش به دل‌سِتانی داد

شکسته‌وار به درگاهت آمدم، که طبیب
به مومیاییِ لطفِ توام، نشانی داد

تنش درست و دلش شاد باد و خاطر خوش
که دست دادش و یاریِ ناتوانی داد

برو معالجهٔ خود کن ای نصیحت‌گو
شراب و شاهدِ شیرین، که را زیانی داد؟

گذشت بر منِ مسکین و با رقیبان گفت
دریغ، حافظِ مسکینِ من، چه جانی داد

وزن غزل

شرح غزل