دلِ من در هوایِ روی فَرُّخ

بجز هندویِ زلفش هیچ کس نیست

سیاهی نیکبخت است آن که دایم

شَوَد چون بید لرزان سروِ آزاد

بده ساقی شرابِ ارغوانی

دوتا شد قامتم همچون کمانی

نسیم مُشک تاتاری خِجِل کرد

اگر میلِ دلِ هر کس به جاییست

غلامِ همتِ آنم که باشد

بُوَد آشفته همچون مویِ فَرُّخ

که برخوردار شد از روی فَرُّخ

بُوَد همراز و هم زانوی فَرُّخ

اگر بیند قدِ دلجویِ فَرُّخ

به یادِ نرگسِ جادوی فَرُّخ

ز غم پیوسته چون ابروی فَرُّخ

شمیم زلف عَنبربوی فَرُّخ

بُوَد میلِ دلِ من سوی فَرُّخ

چو حافظ بنده و هندوی فَرُّخ

دلِ من در هوایِ روی فَرُّخ
بُوَد آشفته همچون مویِ فَرُّخ

بجز هندویِ زلفش هیچ کس نیست
که برخوردار شد از روی فَرُّخ

سیاهی نیکبخت است آن که دایم
بُوَد همراز و هم زانوی فَرُّخ

شَوَد چون بید لرزان سروِ آزاد
اگر بیند قدِ دلجویِ فَرُّخ

بده ساقی شرابِ ارغوانی
به یادِ نرگسِ جادوی فَرُّخ

دوتا شد قامتم همچون کمانی
ز غم پیوسته چون ابروی فَرُّخ

نسیم مُشک تاتاری خِجِل کرد
شمیم زلف عَنبربوی فَرُّخ

اگر میلِ دلِ هر کس به جاییست
بُوَد میلِ دلِ من سوی فَرُّخ

غلامِ همتِ آنم که باشد
چو حافظ بنده و هندوی فَرُّخ

وزن غزل

شرح غزل