تویی که بر سرِ خوبانِ کشوری چون تاج

دو چشمِ شوخِ تو برهم زده خَطا و حَبَش

بیاضِ رویِ تو روشن چو عارِضِ رُخِ روز

دهانِ شهدِ تو داده رواج آب خِضِر

از این مرض به حقیقت شفا نخواهم یافت

چرا همی‌شکنی جانِ من ز سنگدلی؟

لبِ تو خضر و دهانِ تو آبِ حیوان است

فِتاد در دلِ حافظ هوایِ چون تو شَهی

سِزَد اگر همهٔ دلبران دَهَندَت باج

به چینِ زلفِ تو ماچین و هند داده خراج

سوادِ زلفِ سیاهِ تو هست ظلمت داج

لبِ چو قندِ تو بُرد از نباتِ مصر رواج

که از تو دردِ دل ای جان، نمی‌رسد به عِلاج

دلِ ضعیف که باشد، به نازکی چو زُجاج

قدِ تو سرو و میان موی و بَر، به هیئت عاج

کمینه ذرهٔ خاکِ درِ تو بودی کاج

تویی که بر سرِ خوبانِ کشوری چون تاج
سِزَد اگر همهٔ دلبران دَهَندَت باج

دو چشمِ شوخِ تو برهم زده خَطا و حَبَش
به چینِ زلفِ تو ماچین و هند داده خراج

بیاضِ رویِ تو روشن چو عارِضِ رُخِ روز
سوادِ زلفِ سیاهِ تو هست ظلمت داج

دهانِ شهدِ تو داده رواج آب خِضِر
لبِ چو قندِ تو بُرد از نباتِ مصر رواج

از این مرض به حقیقت شفا نخواهم یافت
که از تو دردِ دل ای جان، نمی‌رسد به عِلاج

چرا همی‌شکنی جانِ من ز سنگدلی؟
دلِ ضعیف که باشد، به نازکی چو زُجاج

لبِ تو خضر و دهانِ تو آبِ حیوان است
قدِ تو سرو و میان موی و بَر، به هیئت عاج

فِتاد در دلِ حافظ هوایِ چون تو شَهی
کمینه ذرهٔ خاکِ درِ تو بودی کاج

وزن غزل

شرح غزل