ای غایب از نظر به خدا می‌سپارمت

تا دامنِ کفن نکشم زیرِ پایِ خاک

محرابِ ابرویت بنما تا سحرگهی

گر بایدم شدن سویِ هاروتِ بابلی

خواهم که پیش میرمت ای بی‌وفا طبیب

صد جوی آب بسته‌ام از دیده بر کنار

خونم بریخت وز غمِ عشقم خلاص داد

می‌گریم و مرادم از این سیلِ اشک‌بار

بارم ده از کرم سویِ خود تا به سوزِ دل

حافظ شراب و شاهد و رندی نه وضعِ توست

جانم بسوختی و به دل دوست دارمت

باور مکن که دست ز دامن بدارمت

دستِ دعا برآرم و در گردن آرمت

صد گونه جادویی بکنم تا بیارمت

بیمار باز پرس که در انتظارمت

بر بویِ تخمِ مِهر که در دل بکارمت

مِنّت پذیرِ غمزهٔ خنجر گذارمت

تخمِ محبّت است که در دل بکارمت

در پای دم‌به‌دم گهر از دیده بارمت

فِی‌الجمله می‌کنی و فرو می‌گذارمت

ای غایب از نظر به خدا می‌سپارمت
جانم بسوختی و به دل دوست دارمت

تا دامنِ کفن نکشم زیرِ پایِ خاک
باور مکن که دست ز دامن بدارمت

محرابِ ابرویت بنما تا سحرگهی
دستِ دعا برآرم و در گردن آرمت

گر بایدم شدن سویِ هاروتِ بابلی
صد گونه جادویی بکنم تا بیارمت

خواهم که پیش میرمت ای بی‌وفا طبیب
بیمار باز پرس که در انتظارمت

صد جوی آب بسته‌ام از دیده بر کنار
بر بویِ تخمِ مِهر که در دل بکارمت

خونم بریخت وز غمِ عشقم خلاص داد
مِنّت پذیرِ غمزهٔ خنجر گذارمت

می‌گریم و مرادم از این سیلِ اشک‌بار
تخمِ محبّت است که در دل بکارمت

بارم ده از کرم سویِ خود تا به سوزِ دل
در پای دم‌به‌دم گهر از دیده بارمت

حافظ شراب و شاهد و رندی نه وضعِ توست
فِی‌الجمله می‌کنی و فرو می‌گذارمت

وزن غزل

شرح غزل