غزل ۸۲

آن تُرکِ پَری چِهره که دوش اَز بَرِ ما رَفتآیا چه خطا دید که اَز راهِ خطا رَفت؟

تا رَفت مَرا اَز نَظَر آن چَشمِ جَهان‌بینکَس واقفِ ما نیست که اَز دیده چه‌ها رَفت

بَر شَمع نرفت اَز گُذرِ آتشِ دل، دوشآن دود که اَز سوزِ جِگر بَر سَر ما رَفت

دور اَز رُخِ تو دَم به دَم از گوشهٔ چَشمَمسیلابِ سِرشک آمَد و طوفانِ بَلا رَفت

از پای فُتادیم چو آمَد غَمِ هجراندَر دَرد بِمُردیم چو اَز دَست دَوا رَفت

دل گفت وِصالَش به دُعا باز تَوان یافتعُمریست که عُمرَم همه دَر کارِ دُعا رَفت

اِحرام چه بَندیم؟ چو آن قبله نه این جاستدَر سَعی چه کوشیم؟ چو از مَروه صَفا رَفت

دی گفت طبیب اَز سَرِ حَسرت چو مَرا دیدهِیهات که رَنجِ تو زِ قانونِ شَفا رَفت

ای دوست به پُرسیدنِ حافظ قَدَمی نِهزان پیش که گویند که اَز دارِ فَنا رَفت

حافظ‌نامهHafezNameh.net

آن تُرکِ پَری چِهره که دوش اَز بَرِ ما رَفت

تا رَفت مَرا اَز نَظَر آن چَشمِ جَهان‌بین

بَر شَمع نرفت اَز گُذرِ آتشِ دل، دوش

دور اَز رُخِ تو دَم به دَم از گوشهٔ چَشمَم

از پای فُتادیم چو آمَد غَمِ هجران

دل گفت وِصالَش به دُعا باز تَوان یافت

اِحرام چه بَندیم؟ چو آن قبله نه این جاست

دی گفت طبیب اَز سَرِ حَسرت چو مَرا دید

ای دوست به پُرسیدنِ حافظ قَدَمی نِه

آیا چه خطا دید که اَز راهِ خطا رَفت؟

کَس واقفِ ما نیست که اَز دیده چه‌ها رَفت

آن دود که اَز سوزِ جِگر بَر سَر ما رَفت

سیلابِ سِرشک آمَد و طوفانِ بَلا رَفت

دَر دَرد بِمُردیم چو اَز دَست دَوا رَفت

عُمریست که عُمرَم همه دَر کارِ دُعا رَفت

دَر سَعی چه کوشیم؟ چو از مَروه صَفا رَفت

هِیهات که رَنجِ تو زِ قانونِ شَفا رَفت

زان پیش که گویند که اَز دارِ فَنا رَفت

آن تُرکِ پَری چِهره که دوش اَز بَرِ ما رَفت
آیا چه خطا دید که اَز راهِ خطا رَفت؟

تا رَفت مَرا اَز نَظَر آن چَشمِ جَهان‌بین
کَس واقفِ ما نیست که اَز دیده چه‌ها رَفت

بَر شَمع نرفت اَز گُذرِ آتشِ دل، دوش
آن دود که اَز سوزِ جِگر بَر سَر ما رَفت

دور اَز رُخِ تو دَم به دَم از گوشهٔ چَشمَم
سیلابِ سِرشک آمَد و طوفانِ بَلا رَفت

از پای فُتادیم چو آمَد غَمِ هجران
دَر دَرد بِمُردیم چو اَز دَست دَوا رَفت

دل گفت وِصالَش به دُعا باز تَوان یافت
عُمریست که عُمرَم همه دَر کارِ دُعا رَفت

اِحرام چه بَندیم؟ چو آن قبله نه این جاست
دَر سَعی چه کوشیم؟ چو از مَروه صَفا رَفت

دی گفت طبیب اَز سَرِ حَسرت چو مَرا دید
هِیهات که رَنجِ تو زِ قانونِ شَفا رَفت

ای دوست به پُرسیدنِ حافظ قَدَمی نِه
زان پیش که گویند که اَز دارِ فَنا رَفت

شرح غزل

مطلع غزل: آن تُرکِ پَری چِهره که دوش اَز بَرِ ما رَفت آیا چه خطا دید که اَز راهِ خطا رَفت؟