صُبْحْدَم، مُرْغِ چَمَن با گلِ نوخاسْتِه گُفْت

گُل بِخَنْدید که از راسْت نَرَنْجیم وَلی

گَر طَمَع داری از آن جامِ مُرَصَّع، مِیِ لَعْل

تا اَبَد، بویِ مُحَبَّت به مَشامَش نَرَسَد

دَر گُلِسْتانِ اِرَم، دوش، چو از لُطْفِ هَوا

گفتم: «ای مَسْنَدِ جَم! جامِ جَهان‌بینَت کو؟»

سُخُنِ عِشْق، نَه آن است که آیَد به زَبان

اَشْکِ «حافِظ»، خِرَد و صَبْر به دَریا اَنْداخْت

ناز، کَم کُن که در این باغ، بَسی چون تو شِکُفْت

هیچ عاشِق، سُخَنِ سَخْت به مَعْشوق نَگُفْت

ای بَسا دُر که به نوکِ مُژِه‌ات باید سُفْت

هر که خاکِ دَرِ مِیخانِه به رُخساره نَرُفْت

زُلْفِ سُنْبُل به نَسیمِ سَحَری می‌آشُفْت

گفت: «اَفسوس که آن دولتِ بیدار بِخُفْت!»

ساقیا، مِی دِه و کوتاه کُن این گُفْت و شِنُفْت

چه کُنَد؟ سوزِ غَمِ عِشْق نَیارَسْت نَهُفْت

صُبْحْدَم، مُرْغِ چَمَن با گلِ نوخاسْتِه گُفْت
ناز، کَم کُن که در این باغ، بَسی چون تو شِکُفْت

گُل بِخَنْدید که از راسْت نَرَنْجیم وَلی
هیچ عاشِق، سُخَنِ سَخْت به مَعْشوق نَگُفْت

گَر طَمَع داری از آن جامِ مُرَصَّع، مِیِ لَعْل
ای بَسا دُر که به نوکِ مُژِه‌ات باید سُفْت

تا اَبَد، بویِ مُحَبَّت به مَشامَش نَرَسَد
هر که خاکِ دَرِ مِیخانِه به رُخساره نَرُفْت

دَر گُلِسْتانِ اِرَم، دوش، چو از لُطْفِ هَوا
زُلْفِ سُنْبُل به نَسیمِ سَحَری می‌آشُفْت

گفتم: «ای مَسْنَدِ جَم! جامِ جَهان‌بینَت کو؟»
گفت: «اَفسوس که آن دولتِ بیدار بِخُفْت!»

سُخُنِ عِشْق، نَه آن است که آیَد به زَبان
ساقیا، مِی دِه و کوتاه کُن این گُفْت و شِنُفْت

اَشْکِ «حافِظ»، خِرَد و صَبْر به دَریا اَنْداخْت
چه کُنَد؟ سوزِ غَمِ عِشْق نَیارَسْت نَهُفْت

وزن غزل

شرح غزل