عِیبِ رِندان مَکُن ای زاهدِ پاکیزه‌سِرِشت!

من اگر نیکم و گر بَد، تو برو خود را باش!

همه‌کس، طالبِ یارند؛ چه هُشیار و چه مست

سر تسلیمِ من و خشتِ درِ مِیکده‌ها

ناامیدم مکن از سابقهٔ لطفِ اَزَل

نه من از پردهٔ تقوا به درافتادم و بس

حافظا! روز اجل گر به کف آری جامی

که گناهِ دِگَران بَر تو نخواهند نوشت

هر کسی آن دِرَوَد عاقبتِ کار، که کِشت

همه‌جا، خانهٔ عشق است؛ چه مسجد چه کِنِشت

مُدَّعی گر نکند فهمِ سخن، گو سر و خشت

تو پسِ پرده چه دانی که که خوب است و که زشت؟

پِدرم نیز بهِشتِ ابد از دست، بِهِشت

یک‌سر از کویِ خرابات بَرَنْدَت به بهشت

عِیبِ رِندان مَکُن ای زاهدِ پاکیزه‌سِرِشت!
که گناهِ دِگَران بَر تو نخواهند نوشت

من اگر نیکم و گر بَد، تو برو خود را باش!
هر کسی آن دِرَوَد عاقبتِ کار، که کِشت

همه‌کس، طالبِ یارند؛ چه هُشیار و چه مست
همه‌جا، خانهٔ عشق است؛ چه مسجد چه کِنِشت

سر تسلیمِ من و خشتِ درِ مِیکده‌ها
مُدَّعی گر نکند فهمِ سخن، گو سر و خشت

ناامیدم مکن از سابقهٔ لطفِ اَزَل
تو پسِ پرده چه دانی که که خوب است و که زشت؟

نه من از پردهٔ تقوا به درافتادم و بس
پِدرم نیز بهِشتِ ابد از دست، بِهِشت

حافظا! روز اجل گر به کف آری جامی
یک‌سر از کویِ خرابات بَرَنْدَت به بهشت

وزن غزل

شرح غزل