جُز آسْتان تواَم در جَهان، پَناهی نیست

عَدو چو تیغ کِشَد، مَن سِپَر بیندازَم

چِرا زِ کویِ خَرابات روی بَرتابَم؟

زَمانِه گَر بِزَنَد آتَشَم به خَرْمَنِ عُمْر

غُلامِ نَرْگِسِ جَمّاشِ آن سَهی سَرْوَم

مَباش دَر پِیِ آزار و هَرْچِه خواهی کُن

عِنان‌کِشیده رُو اِی پادْشاهِ کِشْوَرِ حُسن

چُنین که از همه‌سو، دامِ راه می‌بینَم

خَزینِهٔ دِلِ «حافظ» به زُلْف و خال مَدِه!

سَرِ مَرا به‌جُز این دَر، حَوالِه‌گاهی نیست

که تیغِ ما، به‌جُز از ناله‌ای و آهی نیست

کز این بِهَم به جَهان، هیچ رَسْم و راهی نیست

بِگو بِسوز که بَر مَن به بَرْگِ کاهی نیست

که اَز شَرابِ غُرورش به کَس، نِگاهی نیست

که دَر شَریعَتِ ما، غِیْر اَز این، گُناهی نیست

که نیست بَر سَرِ راهی که دادخواهی نیست!

بِهْ از حِمایَتِ زُلْفَش، مَرا پَناهی نیست

که کارهایِ چُنین، حَدِّ هَر سیاهی نیست

جُز آسْتان تواَم در جَهان، پَناهی نیست
سَرِ مَرا به‌جُز این دَر، حَوالِه‌گاهی نیست

عَدو چو تیغ کِشَد، مَن سِپَر بیندازَم
که تیغِ ما، به‌جُز از ناله‌ای و آهی نیست

چِرا زِ کویِ خَرابات روی بَرتابَم؟
کز این بِهَم به جَهان، هیچ رَسْم و راهی نیست

زَمانِه گَر بِزَنَد آتَشَم به خَرْمَنِ عُمْر
بِگو بِسوز که بَر مَن به بَرْگِ کاهی نیست

غُلامِ نَرْگِسِ جَمّاشِ آن سَهی سَرْوَم
که اَز شَرابِ غُرورش به کَس، نِگاهی نیست

مَباش دَر پِیِ آزار و هَرْچِه خواهی کُن
که دَر شَریعَتِ ما، غِیْر اَز این، گُناهی نیست

عِنان‌کِشیده رُو اِی پادْشاهِ کِشْوَرِ حُسن
که نیست بَر سَرِ راهی که دادخواهی نیست!

چُنین که از همه‌سو، دامِ راه می‌بینَم
بِهْ از حِمایَتِ زُلْفَش، مَرا پَناهی نیست

خَزینِهٔ دِلِ «حافظ» به زُلْف و خال مَدِه!
که کارهایِ چُنین، حَدِّ هَر سیاهی نیست

وزن غزل

شرح غزل