خوابِ آن نرگسِ فَتّانِ تو، بی چیزی نیست

از لبت شیر روان بود که من می‌گفتم

جان درازیِ تو بادا که یقین می‌دانم

مبتلایی به غمِ محنت و اندوهِ فراق

دوش، باد از سرِ کویش به گلستان بگذشت

دردِ عشق ار چه دل از خلق نهان می‌دارد

تابِ آن زلفِ پریشانِ تو، بی چیزی نیست

این شکر گِردِ نمکدانِ تو، بی چیزی نیست

در کمان ناوَک مژگانِ تو، بی چیزی نیست

ای دل این ناله و افغان تو، بی چیزی نیست

ای گل این چاکِ گریبانِ تو، بی چیزی نیست

حافظ این دیدهٔ گریانِ تو، بی چیزی نیست

خوابِ آن نرگسِ فَتّانِ تو، بی چیزی نیست
تابِ آن زلفِ پریشانِ تو، بی چیزی نیست

از لبت شیر روان بود که من می‌گفتم
این شکر گِردِ نمکدانِ تو، بی چیزی نیست

جان درازیِ تو بادا که یقین می‌دانم
در کمان ناوَک مژگانِ تو، بی چیزی نیست

مبتلایی به غمِ محنت و اندوهِ فراق
ای دل این ناله و افغان تو، بی چیزی نیست

دوش، باد از سرِ کویش به گلستان بگذشت
ای گل این چاکِ گریبانِ تو، بی چیزی نیست

دردِ عشق ار چه دل از خلق نهان می‌دارد
حافظ این دیدهٔ گریانِ تو، بی چیزی نیست

وزن غزل

شرح غزل