غزل ۷۳

روشن از پرتوِ رویت نظری نیست که نیستمِنَّت خاکِ درت بر بصری نیست که نیست

ناظرِ روی تو صاحب نظرانند آریسِرِّ گیسوی تو در هیچ سَری نیست که نیست

اشکِ غَمّازِ من ار سرخ برآمد چه عجب؟خجل از کردهٔ خود پرده دری نیست که نیست

تا به دامن ننشیند ز نسیمش گَردیسیل خیز از نظرم ره‌گذری نیست که نیست

تا دم از شامِ سرِ زلفِ تو هر جا نزنندبا صبا گفت و شنیدم سحری نیست که نیست

من از این طالع شوریده بِرَنجَم ور نیبهره‌مند از سَرِ کویت دگری نیست که نیست

از حیایِ لبِ شیرینِ تو ای چشمهٔ نوشغرق آب و عرق اکنون شکری نیست که نیست

مصلحت نیست که از پرده برون افتد رازور نه در مجلسِ رندان خبری نیست که نیست

شیر در بادیهٔ عشق تو روباه شودآه از این راه که در وی خطری نیست که نیست

آب چشمم که بر او مِنَّت خاکِ درِ توستزیرِ صد مِنَّتِ او خاکِ دری نیست که نیست

از وجودم قَدَری نام و نشان هست که هستور نه از ضعف در آن جا اثری نیست که نیست

غیر از این نکته که حافظ ز تو ناخشنود استدر سراپای وجودت هنری نیست که نیست

حافظ‌نامهHafezNameh.net

روشن از پرتوِ رویت نظری نیست که نیست

ناظرِ روی تو صاحب نظرانند آری

اشکِ غَمّازِ من ار سرخ برآمد چه عجب؟

تا به دامن ننشیند ز نسیمش گَردی

تا دم از شامِ سرِ زلفِ تو هر جا نزنند

من از این طالع شوریده بِرَنجَم ور نی

از حیایِ لبِ شیرینِ تو ای چشمهٔ نوش

مصلحت نیست که از پرده برون افتد راز

شیر در بادیهٔ عشق تو روباه شود

آب چشمم که بر او مِنَّت خاکِ درِ توست

از وجودم قَدَری نام و نشان هست که هست

غیر از این نکته که حافظ ز تو ناخشنود است

مِنَّت خاکِ درت بر بصری نیست که نیست

سِرِّ گیسوی تو در هیچ سَری نیست که نیست

خجل از کردهٔ خود پرده دری نیست که نیست

سیل خیز از نظرم ره‌گذری نیست که نیست

با صبا گفت و شنیدم سحری نیست که نیست

بهره‌مند از سَرِ کویت دگری نیست که نیست

غرق آب و عرق اکنون شکری نیست که نیست

ور نه در مجلسِ رندان خبری نیست که نیست

آه از این راه که در وی خطری نیست که نیست

زیرِ صد مِنَّتِ او خاکِ دری نیست که نیست

ور نه از ضعف در آن جا اثری نیست که نیست

در سراپای وجودت هنری نیست که نیست

روشن از پرتوِ رویت نظری نیست که نیست
مِنَّت خاکِ درت بر بصری نیست که نیست

ناظرِ روی تو صاحب نظرانند آری
سِرِّ گیسوی تو در هیچ سَری نیست که نیست

اشکِ غَمّازِ من ار سرخ برآمد چه عجب؟
خجل از کردهٔ خود پرده دری نیست که نیست

تا به دامن ننشیند ز نسیمش گَردی
سیل خیز از نظرم ره‌گذری نیست که نیست

تا دم از شامِ سرِ زلفِ تو هر جا نزنند
با صبا گفت و شنیدم سحری نیست که نیست

من از این طالع شوریده بِرَنجَم ور نی
بهره‌مند از سَرِ کویت دگری نیست که نیست

از حیایِ لبِ شیرینِ تو ای چشمهٔ نوش
غرق آب و عرق اکنون شکری نیست که نیست

مصلحت نیست که از پرده برون افتد راز
ور نه در مجلسِ رندان خبری نیست که نیست

شیر در بادیهٔ عشق تو روباه شود
آه از این راه که در وی خطری نیست که نیست

آب چشمم که بر او مِنَّت خاکِ درِ توست
زیرِ صد مِنَّتِ او خاکِ دری نیست که نیست

از وجودم قَدَری نام و نشان هست که هست
ور نه از ضعف در آن جا اثری نیست که نیست

غیر از این نکته که حافظ ز تو ناخشنود است
در سراپای وجودت هنری نیست که نیست

شرح غزل

مطلع غزل: روشن از پرتوِ رویت نظری نیست که نیست مِنَّت خاکِ درت بر بصری نیست که نیست