سرِ ارادتِ ما و آستانِ حضرت دوست

نظیرِ دوست ندیدم، اگر چه از مَه و مِهر

صبا ز حالِ دلِ تنگِ ما چه شرح دهد؟

نه من سَبوکش این دیرِ رندسوزم و بس

مگر تو شانه زدی زلفِ عنبرافشان را؟

نثارِ رویِ تو هر برگِ گل که در چمن است

زبانِ ناطقه در وصفِ شوق نالان است

رخِ تو در دلم آمد مراد خواهم یافت

نه این زمان دلِ حافظ در آتشِ هوس است

که هر چه بر سرِ ما می‌رود ارادتِ اوست

نهادم آینه‌ها در مقابلِ رخِ دوست

که چون شِکَنجِ ورق‌هایِ غنچه تو بر توست

بسا سَرا که در این کارخانه سنگ و سبوست

که بادْ غالیه‌سا گشت و خاکْ عنبربوست

فدای قَدِّ تو هر سروبُن که بر لبِ جوست

چه جای کِلکِ بریده‌زبانِ بیهُده‌گوست؟

چرا که حالِ نکو در قَفایِ فالِ نکوست

که داغدار ازل همچو لالهٔ خودروست

سرِ ارادتِ ما و آستانِ حضرت دوست
که هر چه بر سرِ ما می‌رود ارادتِ اوست

نظیرِ دوست ندیدم، اگر چه از مَه و مِهر
نهادم آینه‌ها در مقابلِ رخِ دوست

صبا ز حالِ دلِ تنگِ ما چه شرح دهد؟
که چون شِکَنجِ ورق‌هایِ غنچه تو بر توست

نه من سَبوکش این دیرِ رندسوزم و بس
بسا سَرا که در این کارخانه سنگ و سبوست

مگر تو شانه زدی زلفِ عنبرافشان را؟
که بادْ غالیه‌سا گشت و خاکْ عنبربوست

نثارِ رویِ تو هر برگِ گل که در چمن است
فدای قَدِّ تو هر سروبُن که بر لبِ جوست

زبانِ ناطقه در وصفِ شوق نالان است
چه جای کِلکِ بریده‌زبانِ بیهُده‌گوست؟

رخِ تو در دلم آمد مراد خواهم یافت
چرا که حالِ نکو در قَفایِ فالِ نکوست

نه این زمان دلِ حافظ در آتشِ هوس است
که داغدار ازل همچو لالهٔ خودروست

وزن غزل

شرح غزل