لَعْلِ سیرابِ به‌خون‌تشنه‌، لَبِ یارِ من است

شَرْم از آن چَشْمِ سیَه بادَش و مُژْگانِ دِراز

ساروان، رَخت به دَروازه مَبَر‌، کان سرِ کو

بَنده‌یِ طالعِ خویشم که در این قَحْطِ وَفا

طَبْلِه‌یِ عِطْرِ گُل و زُلْفِ عَبیراَفْشانَش

باغْبان، همچو نسیمم ز دَرِ خویش مَران!

شَرْبَتِ قَنْد و گُلاب از لَبِ یارَم فَرمود

آن‌که در طَرْزِ غزل، نُکته به «حافِظ» آموخت

وَز پیِ دیدنِ او، دادنِ جان، کارِ من است

هرکه دِل‌بُرْدَنِ او دید و در اِنْکارِ من است

شاهراهی‌ست که مَنْزِلْگَهِ دِلْدارِ من است

عِشْقِ آن لولیِ سَرمَسْت‌، خَریدارِ من است

فِیْضِ یک شِمِّه ز بویِ خوشِ عَطّارِ من است

کآبِ گُلزارِ تو از اَشْکِ چو گُلنارِ من است

نَرْگِسِ او که طَبیبِ دِلِ بیمارِ من است

یارِ شیرین‌سُخَنِ نادره‌گُفتارِ من است

لَعْلِ سیرابِ به‌خون‌تشنه‌، لَبِ یارِ من است
وَز پیِ دیدنِ او، دادنِ جان، کارِ من است

شَرْم از آن چَشْمِ سیَه بادَش و مُژْگانِ دِراز
هرکه دِل‌بُرْدَنِ او دید و در اِنْکارِ من است

ساروان، رَخت به دَروازه مَبَر‌، کان سرِ کو
شاهراهی‌ست که مَنْزِلْگَهِ دِلْدارِ من است

بَنده‌یِ طالعِ خویشم که در این قَحْطِ وَفا
عِشْقِ آن لولیِ سَرمَسْت‌، خَریدارِ من است

طَبْلِه‌یِ عِطْرِ گُل و زُلْفِ عَبیراَفْشانَش
فِیْضِ یک شِمِّه ز بویِ خوشِ عَطّارِ من است

باغْبان، همچو نسیمم ز دَرِ خویش مَران!
کآبِ گُلزارِ تو از اَشْکِ چو گُلنارِ من است

شَرْبَتِ قَنْد و گُلاب از لَبِ یارَم فَرمود
نَرْگِسِ او که طَبیبِ دِلِ بیمارِ من است

آن‌که در طَرْزِ غزل، نُکته به «حافِظ» آموخت
یارِ شیرین‌سُخَنِ نادره‌گُفتارِ من است

وزن غزل

شرح غزل