به دامِ زلفِ تو دل مبتلایِ خویشتن است

گَرَت ز دست برآید مُرادِ خاطرِ ما

به جانت ای بتِ شیرین دهن که همچون شمع

چو رای عشق زدی با تو گفتم ای بلبل

به مُشکِ چین و چِگِل نیست بویِ گُل مُحتاج

مرو به خانهٔ اربابِ بی‌مُروتِ دهر

بسوخت حافظ و در شرطِ عشقبازی او

بکُش به غمزه که اینَش سزایِ خویشتن است

به دست باش که خیری به جایِ خویشتن است

شبانِ تیره، مُرادم فنایِ خویشتن است

مَکُن که آن گلِ خندان به رای خویشتن است

که نافه‌هاش ز بندِ قَبایِ خویشتن است

که گنجِ عافیتت در سرایِ خویشتن است

هنوز بر سرِ عهد و وفایِ خویشتن است

به دامِ زلفِ تو دل مبتلایِ خویشتن است
بکُش به غمزه که اینَش سزایِ خویشتن است

گَرَت ز دست برآید مُرادِ خاطرِ ما
به دست باش که خیری به جایِ خویشتن است

به جانت ای بتِ شیرین دهن که همچون شمع
شبانِ تیره، مُرادم فنایِ خویشتن است

چو رای عشق زدی با تو گفتم ای بلبل
مَکُن که آن گلِ خندان به رای خویشتن است

به مُشکِ چین و چِگِل نیست بویِ گُل مُحتاج
که نافه‌هاش ز بندِ قَبایِ خویشتن است

مرو به خانهٔ اربابِ بی‌مُروتِ دهر
که گنجِ عافیتت در سرایِ خویشتن است

بسوخت حافظ و در شرطِ عشقبازی او
هنوز بر سرِ عهد و وفایِ خویشتن است

وزن غزل

شرح غزل