به کویِ میکده هر سالِکی که رَه دانست

زمانه افسر رندی نداد جز به کسی

بر آستانهٔ میخانه هر که یافت رَهی

هر آن که رازِ دو عالم ز خطِ ساغَر خواند

ورایِ طاعتِ دیوانگان ز ما مَطَلَب

دلم ز نرگسِ ساقی اَمان نخواست به جان

ز جورِ کوکبِ طالع ،سَحَرگَهان چشمم

حدیثِ حافظ و ساغر که می‌زند پنهان

بلندمرتبه شاهی که نُه رِواقِ سِپِهر

دری دگر زدن اندیشهٔ تَبَه دانست

که سرفرازیِ عالَم در این کُلَه دانست

ز فیضِ جامِ مِی اَسرار خانقَه دانست

رُموزِ جامِ جم از نقشِ خاکِ ره دانست

که شیخِ مذهبِ ما عاقلی گُنَه دانست

چرا که شیوهٔ آن تُرکِ دل سیه دانست

چنان گریست که ناهید دید و مَه دانست

چه جایِ محتسب و شِحنه، پادشَه دانست

نمونه‌ای ز خَمِ طاقِ بارگَه دانست

به کویِ میکده هر سالِکی که رَه دانست
دری دگر زدن اندیشهٔ تَبَه دانست

زمانه افسر رندی نداد جز به کسی
که سرفرازیِ عالَم در این کُلَه دانست

بر آستانهٔ میخانه هر که یافت رَهی
ز فیضِ جامِ مِی اَسرار خانقَه دانست

هر آن که رازِ دو عالم ز خطِ ساغَر خواند
رُموزِ جامِ جم از نقشِ خاکِ ره دانست

ورایِ طاعتِ دیوانگان ز ما مَطَلَب
که شیخِ مذهبِ ما عاقلی گُنَه دانست

دلم ز نرگسِ ساقی اَمان نخواست به جان
چرا که شیوهٔ آن تُرکِ دل سیه دانست

ز جورِ کوکبِ طالع ،سَحَرگَهان چشمم
چنان گریست که ناهید دید و مَه دانست

حدیثِ حافظ و ساغر که می‌زند پنهان
چه جایِ محتسب و شِحنه، پادشَه دانست

بلندمرتبه شاهی که نُه رِواقِ سِپِهر
نمونه‌ای ز خَمِ طاقِ بارگَه دانست

وزن غزل

شرح غزل