کُنون که بر کفِ گُل، جامِ بادهٔ صاف است

بخواه دَفْتَرِ اَشعار و راهِ صَحرا گیر

فقیهِ مدرسه، دی، مَسْت بود و فَتوی داد

به دُرد و صاف، تو را حُکْم نیست خوش دَرکَش

بِبُر ز خَلق و چو عَنقا، قیاسِ کار بگیر

حَدیثِ مُدّعیان و خیالِ همکاران

خموش «حافظ» و این نکته‌هایِ چونِ زَرِ سُرخ

به صد هزار زبان، بلبلش در اوصاف است

چه وَقْتِ مدرسه و بَحْثِ کَشْفِ کَشّاف است؟

که مِی، حَرام ولی بِهْ ز مالِ اوقاف است

که هرچه ساقیِ ما کَرْد عِیْنِ اَلطاف است

که صیتِ گوشه‌نشینان، زِ قاف تا قاف است

همان حکایتِ زَردوز و بوریاباف است

نگاه دار که قَلّابِ شهر، صَرّاف است

کُنون که بر کفِ گُل، جامِ بادهٔ صاف است
به صد هزار زبان، بلبلش در اوصاف است

بخواه دَفْتَرِ اَشعار و راهِ صَحرا گیر
چه وَقْتِ مدرسه و بَحْثِ کَشْفِ کَشّاف است؟

فقیهِ مدرسه، دی، مَسْت بود و فَتوی داد
که مِی، حَرام ولی بِهْ ز مالِ اوقاف است

به دُرد و صاف، تو را حُکْم نیست خوش دَرکَش
که هرچه ساقیِ ما کَرْد عِیْنِ اَلطاف است

بِبُر ز خَلق و چو عَنقا، قیاسِ کار بگیر
که صیتِ گوشه‌نشینان، زِ قاف تا قاف است

حَدیثِ مُدّعیان و خیالِ همکاران
همان حکایتِ زَردوز و بوریاباف است

خموش «حافظ» و این نکته‌هایِ چونِ زَرِ سُرخ
نگاه دار که قَلّابِ شهر، صَرّاف است

وزن غزل

شرح غزل