خدا چو صورتِ ابرویِ دلگشای تو بست

مرا و سروِ چمن را به خاکِ راه نشاند

ز کارِ ما و دلِ غنچه صد گره بگشود

مرا به بندِ تو دورانِ چرخ راضی کرد

چو نافه بر دلِ مسکینِ من گره مَفِکن

تو خود وصالِ دگر بودی ای نسیمِ وصال

ز دستِ جورِ تو گفتم زِ شهر خواهم رفت

گشادِ کارِ من اندر کرشمه‌هایِ تو بست

زمانه تا قَصَبِ نرگسِ قبای تو بست

نسیمِ گل چو دل اندر پیِ هوایِ تو بست

ولی چه سود که سررشته در رضای تو بست

که عهد با سرِ زلفِ گره‌گشایِ تو بست

خطا نِگر که دل امید در وفایِ تو بست

به خنده گفت که حافظ برو، که پایِ تو بست؟

خدا چو صورتِ ابرویِ دلگشای تو بست
گشادِ کارِ من اندر کرشمه‌هایِ تو بست

مرا و سروِ چمن را به خاکِ راه نشاند
زمانه تا قَصَبِ نرگسِ قبای تو بست

ز کارِ ما و دلِ غنچه صد گره بگشود
نسیمِ گل چو دل اندر پیِ هوایِ تو بست

مرا به بندِ تو دورانِ چرخ راضی کرد
ولی چه سود که سررشته در رضای تو بست

چو نافه بر دلِ مسکینِ من گره مَفِکن
که عهد با سرِ زلفِ گره‌گشایِ تو بست

تو خود وصالِ دگر بودی ای نسیمِ وصال
خطا نِگر که دل امید در وفایِ تو بست

ز دستِ جورِ تو گفتم زِ شهر خواهم رفت
به خنده گفت که حافظ برو، که پایِ تو بست؟

وزن غزل

شرح غزل