غزل ۳۰

زلفت هزار دل به یکی تار مو ببستراه هزار چاره‌گر از چارسو ببست

تا عاشقان به بوی نسیمش دهند جانبگشود نافه‌ایّ و دَرِ آرزو ببست

شیدا از آن شدم که نگارم چو ماه نوابرو نُمود و جلوه‌گری کرد و رو ببست

ساقی به چند رنگ، می اندر پیاله ریختاین نقش‌ها نگر که چه خوش در کدو ببست

یا رب چه غمزه کرد صُراحی که خون خُمبا نعره‌های قُلقُلش اندر گلو ببست

مطرب چه پرده ساخت که در پردهٔ سماعبر اهل وجد و حال، درِ های‌وهو ببست

حافظ! هر آن که عشق نَورزید و وصل خواستاحرامِ طوفِ کعبهٔ دل، بی‌وضو ببست

حافظ‌نامهHafezNameh.net

زلفت هزار دل به یکی تار مو ببست

تا عاشقان به بوی نسیمش دهند جان

شیدا از آن شدم که نگارم چو ماه نو

ساقی به چند رنگ، می اندر پیاله ریخت

یا رب چه غمزه کرد صُراحی که خون خُم

مطرب چه پرده ساخت که در پردهٔ سماع

حافظ! هر آن که عشق نَورزید و وصل خواست

راه هزار چاره‌گر از چارسو ببست

بگشود نافه‌ایّ و دَرِ آرزو ببست

ابرو نُمود و جلوه‌گری کرد و رو ببست

این نقش‌ها نگر که چه خوش در کدو ببست

با نعره‌های قُلقُلش اندر گلو ببست

بر اهل وجد و حال، درِ های‌وهو ببست

احرامِ طوفِ کعبهٔ دل، بی‌وضو ببست

زلفت هزار دل به یکی تار مو ببست
راه هزار چاره‌گر از چارسو ببست

تا عاشقان به بوی نسیمش دهند جان
بگشود نافه‌ایّ و دَرِ آرزو ببست

شیدا از آن شدم که نگارم چو ماه نو
ابرو نُمود و جلوه‌گری کرد و رو ببست

ساقی به چند رنگ، می اندر پیاله ریخت
این نقش‌ها نگر که چه خوش در کدو ببست

یا رب چه غمزه کرد صُراحی که خون خُم
با نعره‌های قُلقُلش اندر گلو ببست

مطرب چه پرده ساخت که در پردهٔ سماع
بر اهل وجد و حال، درِ های‌وهو ببست

حافظ! هر آن که عشق نَورزید و وصل خواست
احرامِ طوفِ کعبهٔ دل، بی‌وضو ببست

شرح غزل

مطلع غزل: زلفت هزار دل به یکی تار مو ببست راه هزار چاره‌گر از چارسو ببست