زلفت هزار دل به یکی تار مو ببست

تا عاشقان به بوی نسیمش دهند جان

شیدا از آن شدم که نگارم چو ماه نو

ساقی به چند رنگ، می اندر پیاله ریخت

یا رب چه غمزه کرد صُراحی که خون خُم

مطرب چه پرده ساخت که در پردهٔ سماع

حافظ! هر آن که عشق نَورزید و وصل خواست

راه هزار چاره‌گر از چارسو ببست

بگشود نافه‌ایّ و دَرِ آرزو ببست

ابرو نُمود و جلوه‌گری کرد و رو ببست

این نقش‌ها نگر که چه خوش در کدو ببست

با نعره‌های قُلقُلش اندر گلو ببست

بر اهل وجد و حال، درِ های‌وهو ببست

احرامِ طوفِ کعبهٔ دل، بی‌وضو ببست

زلفت هزار دل به یکی تار مو ببست
راه هزار چاره‌گر از چارسو ببست

تا عاشقان به بوی نسیمش دهند جان
بگشود نافه‌ایّ و دَرِ آرزو ببست

شیدا از آن شدم که نگارم چو ماه نو
ابرو نُمود و جلوه‌گری کرد و رو ببست

ساقی به چند رنگ، می اندر پیاله ریخت
این نقش‌ها نگر که چه خوش در کدو ببست

یا رب چه غمزه کرد صُراحی که خون خُم
با نعره‌های قُلقُلش اندر گلو ببست

مطرب چه پرده ساخت که در پردهٔ سماع
بر اهل وجد و حال، درِ های‌وهو ببست

حافظ! هر آن که عشق نَورزید و وصل خواست
احرامِ طوفِ کعبهٔ دل، بی‌وضو ببست

وزن غزل

شرح غزل