ای فروغِ ماهِ حُسن‌، از روی رخشان شما

عزم دیدار تو دارد جانِ بر لب آمده

کَس به دور نرگست طرفی نبست از عافیت

بخت خواب‌آلود ما بیدار خواهد شد مگر

با صبا همراه بفرست از رخت گل دسته‌ای

عمرتان باد و مراد ای ساقیانِ بزمِ جم

دل خرابی می‌کند، دلدار را آگه کنید

کی دهد دست این غرض یا رب که همدستان شوند‌؟

دور دار از خاک و خون دامن، چو بر ما بگذری

می‌کند حافظ دعایی، بشنو، آمینی بگو

ای صبا با ساکنانِ شهرِ یزد از ما بگو

گرچه دوریم از بساط قُرب‌، همّت دور نیست

ای شَهنشاه بلند اختر‌، خدا را همّتی

آبِ‌روی خوبی از چاه زَنَخدان شما

باز گردد یا برآید؟ چیست فرمان شما؟

بِه که نفروشند مستوری به مستان شما

زان که زد بر دیده آبی، روی رخشان شما

بو که بویی بشنویم از خاک بستان شما

گرچه جام ما نشد پُر مِی به دوران شما

زینهار ای دوستان‌، جان من و جان شما

خاطر مجموع ما، زلف پریشان شما

کَاندَر این ره کشته بسیارند، قربان شما

روزی ما باد لعل شَکَّرافشان شما

کِای سر حق‌ناشناسان گوی چوگان شما

بندهٔ شاه شماییم و ثناخوان شما

تا ببوسم همچو اختر خاک ایوان شما

ای فروغِ ماهِ حُسن‌، از روی رخشان شما
آبِ‌روی خوبی از چاه زَنَخدان شما

عزم دیدار تو دارد جانِ بر لب آمده
باز گردد یا برآید؟ چیست فرمان شما؟

کَس به دور نرگست طرفی نبست از عافیت
بِه که نفروشند مستوری به مستان شما

بخت خواب‌آلود ما بیدار خواهد شد مگر
زان که زد بر دیده آبی، روی رخشان شما

با صبا همراه بفرست از رخت گل دسته‌ای
بو که بویی بشنویم از خاک بستان شما

عمرتان باد و مراد ای ساقیانِ بزمِ جم
گرچه جام ما نشد پُر مِی به دوران شما

دل خرابی می‌کند، دلدار را آگه کنید
زینهار ای دوستان‌، جان من و جان شما

کی دهد دست این غرض یا رب که همدستان شوند‌؟
خاطر مجموع ما، زلف پریشان شما

دور دار از خاک و خون دامن، چو بر ما بگذری
کَاندَر این ره کشته بسیارند، قربان شما

می‌کند حافظ دعایی، بشنو، آمینی بگو
روزی ما باد لعل شَکَّرافشان شما

ای صبا با ساکنانِ شهرِ یزد از ما بگو
کِای سر حق‌ناشناسان گوی چوگان شما

گرچه دوریم از بساط قُرب‌، همّت دور نیست
بندهٔ شاه شماییم و ثناخوان شما

ای شَهنشاه بلند اختر‌، خدا را همّتی
تا ببوسم همچو اختر خاک ایوان شما

وزن غزل

شرح غزل