ساقی به نورِ باده برافروز جامِ ما

ما در پیاله عکس رخِ یار دیده‌ایم

هرگز نمیرد آن که دلش زنده شد به عشق

چندان بُوَد کرشمه و نازِ سَهی‌قدان

ای باد اگر به گُلشنِ اَحباب بُگذری

گو نامِ ما زِ یاد به عمدا چه می‌بری؟

مستی به چشمِ شاهدِ دلبندِ ما خوش است

ترسم که صَرفه‌ای نَبَرَد روزِ بازخواست

حافظ ز دیده دانهٔ اشکی همی‌فشان

دریای اَخضَرِ فَلَک و کَشتی هِلال

مطرب بگو که کارِ جهان شُد به کامِ ما

ای بی‌خبر ز لَذَّتِ شُربِ مُدامِ ما

ثبت است بر جَریدهٔ عالم دوامِ ما

کآید به جلوه سروِ صنوبرخَرامِ ما

زِنهار، عَرضه دِه بَرِ جانان پیامِ ما

خود آید آن که یاد نیاری ز نامِ ما

زآن رو سپرده‌اند به مستی زمامِ ما

نانِ حلالِ شیخ ز آبِ حرامِ ما

باشد که مُرغِ وصل کُند قصدِ دامِ ما

هستند غرقِ نعمتِ حاجی‌قوامِ ما

ساقی به نورِ باده برافروز جامِ ما
مطرب بگو که کارِ جهان شُد به کامِ ما

ما در پیاله عکس رخِ یار دیده‌ایم
ای بی‌خبر ز لَذَّتِ شُربِ مُدامِ ما

هرگز نمیرد آن که دلش زنده شد به عشق
ثبت است بر جَریدهٔ عالم دوامِ ما

چندان بُوَد کرشمه و نازِ سَهی‌قدان
کآید به جلوه سروِ صنوبرخَرامِ ما

ای باد اگر به گُلشنِ اَحباب بُگذری
زِنهار، عَرضه دِه بَرِ جانان پیامِ ما

گو نامِ ما زِ یاد به عمدا چه می‌بری؟
خود آید آن که یاد نیاری ز نامِ ما

مستی به چشمِ شاهدِ دلبندِ ما خوش است
زآن رو سپرده‌اند به مستی زمامِ ما

ترسم که صَرفه‌ای نَبَرَد روزِ بازخواست
نانِ حلالِ شیخ ز آبِ حرامِ ما

حافظ ز دیده دانهٔ اشکی همی‌فشان
باشد که مُرغِ وصل کُند قصدِ دامِ ما

دریای اَخضَرِ فَلَک و کَشتی هِلال
هستند غرقِ نعمتِ حاجی‌قوامِ ما

وزن غزل

شرح غزل