غزل ۹

رونق عهد شباب است دگر بُستان رامی‌رسد مژدهٔ گل بلبل خوش‌الحان را

ای صبا گر به جوانان چمن باز رَسیخدمت ما برسان سرو و گل و ریحان را

گر چنین جلوه کند مغبچهٔ باده‌فروشخاک‌روبِ درِ میخانه کنم مژگان را

ای که بر مه کشی از عَنبرِ سارا چوگانمضطرب‌حال مگردان، من سرگردان را

ترسم این قوم که بر دُردکشان می‌خندنددر سر کار خرابات کنند ایمان را

یار مردان خدا باش که در کشتی نوحهست خاکی که به آبی نخرد طوفان را

برو از خانهٔ گردون به در و نان مطلبکآن سیه‌کاسه در آخر بِکُشد مهمان را

هر که را خوابگه آخر مشتی خاک استگو چه حاجت که به افلاک کشی ایوان را

ماه کنعانی من! مسند مصر آنِ تو شدوقت آن است که بدرود کنی زندان را

حافظا می خور و رندی کن و خوش باش ولیدام تزویر مکن چون دگران قرآن را

حافظ‌نامهHafezNameh.net

رونق عهد شباب است دگر بُستان را

ای صبا گر به جوانان چمن باز رَسی

گر چنین جلوه کند مغبچهٔ باده‌فروش

ای که بر مه کشی از عَنبرِ سارا چوگان

ترسم این قوم که بر دُردکشان می‌خندند

یار مردان خدا باش که در کشتی نوح

برو از خانهٔ گردون به در و نان مطلب

هر که را خوابگه آخر مشتی خاک است

ماه کنعانی من! مسند مصر آنِ تو شد

حافظا می خور و رندی کن و خوش باش ولی

می‌رسد مژدهٔ گل بلبل خوش‌الحان را

خدمت ما برسان سرو و گل و ریحان را

خاک‌روبِ درِ میخانه کنم مژگان را

مضطرب‌حال مگردان، من سرگردان را

در سر کار خرابات کنند ایمان را

هست خاکی که به آبی نخرد طوفان را

کآن سیه‌کاسه در آخر بِکُشد مهمان را

گو چه حاجت که به افلاک کشی ایوان را

وقت آن است که بدرود کنی زندان را

دام تزویر مکن چون دگران قرآن را

رونق عهد شباب است دگر بُستان را
می‌رسد مژدهٔ گل بلبل خوش‌الحان را

ای صبا گر به جوانان چمن باز رَسی
خدمت ما برسان سرو و گل و ریحان را

گر چنین جلوه کند مغبچهٔ باده‌فروش
خاک‌روبِ درِ میخانه کنم مژگان را

ای که بر مه کشی از عَنبرِ سارا چوگان
مضطرب‌حال مگردان، من سرگردان را

ترسم این قوم که بر دُردکشان می‌خندند
در سر کار خرابات کنند ایمان را

یار مردان خدا باش که در کشتی نوح
هست خاکی که به آبی نخرد طوفان را

برو از خانهٔ گردون به در و نان مطلب
کآن سیه‌کاسه در آخر بِکُشد مهمان را

هر که را خوابگه آخر مشتی خاک است
گو چه حاجت که به افلاک کشی ایوان را

ماه کنعانی من! مسند مصر آنِ تو شد
وقت آن است که بدرود کنی زندان را

حافظا می خور و رندی کن و خوش باش ولی
دام تزویر مکن چون دگران قرآن را

شرح غزل

مطلع غزل: رونق عهد شباب است دگر بُستان را می‌رسد مژدهٔ گل بلبل خوش‌الحان را