ساقیا برخیز و دَردِه جام را

ساغرِ مِی بر کَفَم نِه تا ز بَر

گرچه بدنامی‌ست نزد عاقلان

باده دَردِه چند از این بادِ غرور

دودِ آهِ سینهٔ نالانِ من

محرمِ رازِ دلِ شیدایِ خود

با دلارامی مرا خاطر خوش است

ننگرد دیگر به سرو اندر چمن

صبر کن حافظ به سختی روز و شب

خاک بر سر کن غمِ ایّام را

بَرکِشَم این دلقِ اَزرَق‌فام را

ما نمی‌خواهیم ننگ و نام را

خاک بر سر، نفسِ نافرجام را

سوخت این افسردگانِ خام را

کس نمی‌بینم ز خاص و عام را

کز دلم یک باره بُرد آرام را

هرکه دید آن سروِ سیم‌اندام را

عاقبت روزی بیابی کام را

ساقیا برخیز و دَردِه جام را
خاک بر سر کن غمِ ایّام را

ساغرِ مِی بر کَفَم نِه تا ز بَر
بَرکِشَم این دلقِ اَزرَق‌فام را

گرچه بدنامی‌ست نزد عاقلان
ما نمی‌خواهیم ننگ و نام را

باده دَردِه چند از این بادِ غرور
خاک بر سر، نفسِ نافرجام را

دودِ آهِ سینهٔ نالانِ من
سوخت این افسردگانِ خام را

محرمِ رازِ دلِ شیدایِ خود
کس نمی‌بینم ز خاص و عام را

با دلارامی مرا خاطر خوش است
کز دلم یک باره بُرد آرام را

ننگرد دیگر به سرو اندر چمن
هرکه دید آن سروِ سیم‌اندام را

صبر کن حافظ به سختی روز و شب
عاقبت روزی بیابی کام را

وزن غزل

شرح غزل