غزل ۲
غزل ۲
صلاحِ کار کجا و منِ خراب کجا؟
دلم ز صومعه بگرفت و خِرقِهٔ سالوس
چه نسبت است به رِندی صَلاح و تقوا را؟
ز رویِ دوست دلِ دشمنان چه دریابد؟
چو کُحلِ بینشِ ما خاکِ آستانِ شماست
مَبین به سیبِ زَنَخدان که چاه در راه است
بِشُد! که یادِ خوشش باد روزگارِ وصال
قرار و خواب ز حافظ طمع مدار ای دوست
ببین تفاوتِ رَه کز کجاست تا به کجا
کجاست دِیرِ مُغان و شرابِ ناب کجا؟
سماعِ وَعظ کجا نغمهٔ رَباب کجا؟
چراغِ مُرده کجا؟ شمعِ آفتاب کجا؟
کجا رَویم بفرما ازین جناب، کجا؟
کجا همی رَوی ای دل بدین شتاب کجا؟
خود آن کِرِشمه کجا رفت و آن عِتاب کجا؟
قرار چیست صبوری کدام و خواب کجا؟
صلاحِ کار کجا و منِ خراب کجا؟
ببین تفاوتِ رَه کز کجاست تا به کجا
دلم ز صومعه بگرفت و خِرقِهٔ سالوس
کجاست دِیرِ مُغان و شرابِ ناب کجا؟
چه نسبت است به رِندی صَلاح و تقوا را؟
سماعِ وَعظ کجا نغمهٔ رَباب کجا؟
ز رویِ دوست دلِ دشمنان چه دریابد؟
چراغِ مُرده کجا؟ شمعِ آفتاب کجا؟
چو کُحلِ بینشِ ما خاکِ آستانِ شماست
کجا رَویم بفرما ازین جناب، کجا؟
مَبین به سیبِ زَنَخدان که چاه در راه است
کجا همی رَوی ای دل بدین شتاب کجا؟
بِشُد! که یادِ خوشش باد روزگارِ وصال
خود آن کِرِشمه کجا رفت و آن عِتاب کجا؟
قرار و خواب ز حافظ طمع مدار ای دوست
قرار چیست صبوری کدام و خواب کجا؟
شرح غزل
مطلع غزل: صلاحِ کار کجا و منِ خراب کجا؟ ببین تفاوتِ رَه کز کجاست تا به کجا میباشد